Sa artikulong ito
Maikling sagot
Balak ng Prinsesa de Polignac na pagawain si Poulenc ng musika para sa tatlong piyano. Iminungkahi niya ang concerto para sa dalawang piyano at orkestra, at pumayag ang prinsesa. Siya at ang kaibigang si Jacques Février ang mga solista sa unang pagtatanghal. Nakaimpluwensiya sa musika ang paborito niyang Mozart, gamelan ng Bali na narinig sa Paris at akda ni Ravel na tinugtog habang naghahanda ng concerto. Isinulat noong 1932 ang concerto, matapos baguhin ang mga instrumentong hiningi at gawing musika para sa dalawang magkasamang tumutugtog.
Mas malalim na pagbasa
Ang Prinsesa de Polignac bilang tagapagtaguyod ng bagong musika
Anak ni Isaac Singer, tagapagtatag ng negosyo ng makinang panahi, si Winnaretta Singer. Matapos pakasalan si Prinsipe Edmond de Polignac, nakilala rin siya bilang Prinsesa de Polignac. Nagpatakbo ang mag-asawa ng music salon; matapos mamatay ang asawa, patuloy niyang sinuportahan ang mga musikero. Nagpagawa siya ng mga akda sa iba’t ibang kompositor at naglaan ng pagkakataong maitanghal ang bagong musika. Sa yamang nabuo mula sa negosyo ng makinang panahi, nagpagawa siya ng mga bagong akda at nagbigay ng pagkakataong itanghal ang mga ito. Ang salon ng mag-asawa ay tagpuan ng mga kompositor at musikero na tumutugtog ng bagong musika.

Ipinagawa ng prinsesa kay Satie ang Socrate at kay Falla ang El retablo de maese Pedro. Natapos ni Poulenc ang ipinagawa niyang Concerto for Two Pianos noong 1932 at Organ Concerto noong 1938. Magkakaiba ang mga instrumento at laki ng mga akdang ipinagawa sa bawat kompositor. Una niyang ipinagawa kay Poulenc ang concerto na may dalawang solista, saka ang para sa organ. Bilang tagapagtaguyod na nagpagawa ng bagong musika, ibinigay rin niya kay Poulenc ang gawaing lumikha para sa dalawang piyano.
Ang mungkahing gawing dalawa ang tatlong piyano
Sa liham ng prinsesa noong 1931, nasa plano ang isang solong piyano at dalawang piyano bilang saliw. Iminungkahi ni Poulenc na palitan ito ng concerto para sa dalawang piyano at orkestra, at pumayag siya. Ang kompositor mismo ang nagmungkahi na bawasan ang orihinal na dami ng piyano. Sa unang plano, mga keyboard lamang ang maghahati sa solo at saliw; sa mungkahi ni Poulenc, parehong solista ang dalawang piyano, kasama ang orkestra. Nagbago ang mga instrumentong gamit matapos ang sagot ng kompositor.
Noong Setyembre 5, 1932, sina Poulenc at Jacques Février ang tumugtog sa dalawang piyano sa unang pagtatanghal sa Venice. Pinangunahan ni Désiré Defauw ang La Scala Orchestra mula Milan. Lumahok si Poulenc bilang solista ng bagong concerto na isinulat niya. Pinaghati-hatian ng kompositor at kaibigan ang dalawang piyano na tinanggap ng tagapagtaguyod, at itinanghal kasama ang orkestra. Siya mismo ang tumugtog sa isa, kasama ang kapwa piyanista sa dalawang solo. Natapos niya ang akda sa tag-init at unang ipinakilala sa festival ng International Society for Contemporary Music sa parehong taon.
Ang pagpasok ng una at ikalawang piyano
Nagsisimula ang unang bahagi sa dalawang maikling chord ng orkestra, kasunod ang galaw ng dalawang piyano na may katangian ng perkusyon. Kahit dalawang piyano ang concerto, sa mabagal na bahagi ay iisang musikero muna ang binigyan ng unang himig. Pareho ang uri ng instrumento ng dalawang solista, ngunit may kanya-kanyang bahagi. Sa halip na ipasok ang isang piyanista pagkatapos ng mahabang pambungad ng orkestra, ginamit agad ni Poulenc ang dalawa. Sinimulan ang solo sa galaw na nagpapatingkad sa pagtama sa mga key, at isinulat na magpatuloy kasama ang orkestra. Kasunod nito ang mabagal na ikalawang bahagi, Larghetto.
Nagsisimula ang Larghetto sa unang piyano lamang na nagpapakilala ng lirikal na himig. Pagpasok ng ikalawa, nagiging estilo ang musika na karaniwang ginagamit ni Poulenc noon. Magkaiba ang oras ng pagpasok ng dalawa, at iniuugnay ang pagkakaibang ito sa pagbabago ng estilo. Sa mabagal na bahagi, unang ipinakikilala ang himig ng isang musikero bago ang pagsali ng isa pa. Pagkatapos ng ikalawang piyano, lumilitaw ang mga katangian ng sariling musika ni Poulenc.
Mga iskor ni Mozart at bagong akda ni Ravel
Sinabi ni Poulenc na nais niyang bumalik kay Mozart sa unang tema ng Larghetto. Ipinaliwanag din niyang mahalaga sa kanya ang himig at lalo niyang gusto si Mozart. Idinagdag niya na sa simula ng mabagal na bahagi ay ginamit ang himig sa estilo ni Mozart, ngunit mabilis itong nagiging sariling estilo niya noon pagpasok ng ikalawang piyano. Siya mismo ang nagpaliwanag sa simula na nagpapaalala kay Mozart at sa pagbabagong sumusunod. Ginamit niya sa unang tema ang estilo ng iginagalang na kompositor, at ibang paraan sa kasunod.

Sa paghahanda ng concerto, sinuri ni Poulenc ang mga concerto nina Mozart at Liszt at pinagtuunan din ang Piano Concerto sa G major ni Ravel, na unang itinanghal sa parehong taon. Tinugtog niya at ni Février ang akda ni Ravel sa dalawang piyano sa bahay ng prinsesa. Bago lumikha ng bagong concerto, tinugtog niya ang bagong musika ng ibang kompositor kasama ang magiging kapwa solista sa unang pagtatanghal. Magkasama niyang ginawa ang pag-aaral ng iskor ni Mozart at pagsubok ng musika ni Ravel sa dalawang keyboard. Isa rin sa mga sangkap ng paghahanda ang concerto ng kapanahon.

Sa pagsusuri ng concerto noong 1938, binanggit ni Elliott Carter ang mga bahaging nagpapaalala kina Scarlatti, Mozart, Schumann, Chabrier at Stravinsky. Pinuri rin niya ang pakiramdam ni Poulenc sa armonya at orkestra, at ang sigla ng pagsasama ng magkakaibang sangkap. Narinig ni Carter sa loob ng concerto ang mga kompositor na kilala niya kasabay ng sariling katangian ni Poulenc. Magkahiwalay na naitala ang mga akdang sinuri sa paghahanda at mga impluwensiyang nakilala ng ibang musikero sa natapos na concerto. Habang binabanggit ang mga kompositor sa iba’t ibang panahon, pinahalagahan din ni Carter ang kasanayan ni Poulenc sa pagbubuo ng akda.
Ang gamelan ng Bali na narinig sa Paris
Narinig ni Poulenc ang gamelan ng Bali sa Paris Colonial Exhibition noong 1931. Nakaimpluwensiya rin ang pangkat na narinig sa eksposisyon sa concerto para sa dalawang piyano. Iniuugnay rito ang paulit-ulit na tunog ng piyano na may katangian ng perkusyon sa huling bahagi ng unang movement. Kasama ng mga European na concerto na binasa at tinugtog niya, ginamit din niya ang musikang narinig sa eksposisyon. Sa halip na kopyahin ang buong pangkat ng Bali sa dalawang piyano, ginamit niya ang mga katangian ng narinig sa pag-uulit at perkusibong pagpapahayag ng solo.
Sa unang bahagi, muling tinutugtog ang perkusibong mga hugis ng nota; sa Larghetto, sinisimulan ang bagong bahagi sa himig sa estilo ni Mozart. Inilagay ang magkakaibang sangkap sa magkatabing mga bahagi. Tampok din ang paraan ng pagbubuo ng concerto sa pagpapakilala, pag-uulit o pagbabago ng maiikling musika. Matapos ang pag-uulit ng dalawang piyano sa una, mag-isang tumutugtog ng himig ang unang piyano sa susunod. Pareho ang solong mga instrumento, ngunit nagbabago ang dami ng tumutugtog sa simula at ang katangian ng musika. Pagpasok ng ikalawa, muling may pagbabago ng estilo.
Itinuro ng ina ni Poulenc ang Mozart, Schubert at Chopin, at pinatugtog din ang mga romance na uso noon. Sa halip na pumasok sa conservatory, nag-aral siya ng piyano kay Ricardo Viñes. Ipinakilala nito ang musika nina Debussy, Stravinsky at Satie. Sa bahay, nakilala niya ang klasikal na piyesa para sa piyano at pamilyar na awit; sa guro, bagong musika. Magkakaibang kompositor at akda ang natutuhan niya sa ina at kay Viñes. Bago pa ang concerto, natuto na siya sa pagtugtog ng musika ng magkakaibang panahon.
Dalawang unang solista na may parehong guro
Parehong ipinanganak noong 1899 sina Février at Poulenc, at parehong nag-aral ng piyano kay Viñes. Magkasama silang umupo sa mga piyano sa unang pagtatanghal ng bagong concerto. Si Viñes ang piyanistang unang tumugtog ng maraming bagong akda nina Debussy at Ravel. Pinaghati-hatian ng dalawang sumunod na estudyante ang mga piyano sa unang pagtatanghal ng iisang concerto. Matapos magkasamang tumugtog ng concerto ni Ravel sa bahay ng prinsesa, inihanda rin ni Février ang bagong concerto ni Poulenc. Magkaugnay sa paghahanda at pagtatanghal ang prinsesang nagpagawa, kompositor na si Poulenc at solistang si Février.

Nasa mga listahan ng tanghalian at hapunan ng Mahina ang Larghetto na tinugtog nina Anne Queffélec at Jean-Bernard Pommier. Pinaghati-hatian ng mga piyanista sa sumunod na panahon ang dalawang solo na unang ginampanan nina Poulenc at Février. Sa simula, unang piyano lamang ang tumutugtog ng himig sa estilo ni Mozart; pagpasok ng ikalawa, nagbabago tungo sa estilo ni Poulenc. Ang tatlong piyano sa unang plano ng prinsesa ay naging dalawang solong piyano at orkestra. Sa kombinasyong iminungkahi ng kompositor, pareho ang instrumento ng dalawa ngunit magkaiba ang oras ng pagsisimula sa himig.
Pakikinig sa Mahina
Kasama sa musika ng Mahina ang Larghetto sa magkasamang pagganap nina Anne Queffélec at Jean-Bernard Pommier. Sa likod ng paghahati ng himig ng dalawang piyano ay kuwento ng tagapagtaguyod na nagpagawa at kaibigang kasama sa unang pagtatanghal. Kapag narinig ito habang kumakain, pakinggan din ang pagkakasunod ng pagpasok ng dalawa.





