در این مقاله
پاسخ کوتاه
شوپن در 11 اکتبر 1830 در تئاتر ملی ورشو کنسرتوی پیانو در می مینور را اجرا کرد. پس از موومان نخست، آنا وولکوف آریایی خواند و پس از پایان آواز او، شوپن «رمانس» و موومان آخر را ادامه داد. کنستانتسیا گوادکوفسکا که شوپن به او دل بسته بود نیز آن شب آواز خواند. در این اجرا، پیانوی تکنواز و آریای اپرا به نوبت روی یک صحنه شنیده شدند. شوپن روز بعد آواز و لباس دو خواننده را با جزئیات برای دوستش شرح داد و سه هفته بعد ورشو را ترک کرد.
مطالعه عمیقتر
کنسرتویی که دوم نوشته شد و شماره یک گرفت
شوپن در بهار 1830 ابتدا کنسرتوی فا مینور را در ورشو اجرا کرد؛ اثری که اکنون کنسرتوی پیانو شماره 2 نام دارد. کنسرتوی می مینور که در پاییز ارائه شد، دیرتر تکمیل اما زودتر منتشر شد و شماره 1 گرفت. هر دو اثر، با شمارهگذاری برعکس ترتیب آهنگسازی، در فاصلهای نزدیک و پیش از ترک زادگاهش نوشته شدند. او پس از معرفی نخستین کنسرتو در اجرای بهار، برای پاییز کنسرتوی دیگری آماده کرد. این جوان که خود بهعنوان پیانیست روی صحنه میرفت، آثارش را یکی پس از دیگری برای شنوندگان ورشو مینواخت و برای فعالیت در خارج از کشور آماده میشد.
نوازندگان برجستهای که او شنیده بود نیز موسیقی نوشته خودشان را اجرا میکردند. شوپن در 1828 اجرای هومل، پیانیست، و در 1829 اجرای پاگانینی، ویولننواز، را شنید. کنسرتوهای هومل و ریس نمونههایی از موسیقی آن دوره بودند که در آنها تکنواز مهارت درخشان خود را نشان میداد. شوپن نیز هنگام نوشتن کنسرتو، پارت تکنوازیای ساخت که با دستهای خودش اجرا میکرد. نتهای پرتحرک و آرایههای تزئینی ملودی در ساختار آن پارت قرار دارند. او با آماده کردن اثری برای اجرا با ارکستر، هم فنون پیانو و هم ملودی آوازگونه را به کار گرفت.
کنسرتوی می مینور نخستین بار در سال 1833 منتشر شد. شوپن بعدها آن را به شاگردانش نیز آموزش داد. ویلهلم فون لنتس، شاگرد او، در خاطراتش از کلاس و اجرای سال 1842 سخن گفت. بنا بر این خاطره، شوپن پس از آموزش موومان نخست به کارل فیلچ دوازدهساله، گفت که خود همراهی ارکستر را بر عهده خواهد گرفت. هنگامی که فیلچ پارت تکنوازی را مینواخت، شوپن پشت پیانوی دیگری بخش ارکستری را از حافظه اجرا کرد. او کنسرتویی را که در جوانی با ارکستر به مخاطبان ارائه کرده بود، این بار برای کمک به اجرای شاگردش همراهی کرد. لنتس بهویژه از تأثیر اجرای نخستین بخش توتی، یعنی بخش گروهی، نوشت.
احساسات در نامهها و خواننده روی صحنه
کنستانتسیا خوانندهای بود که در کنسرواتوار ورشو نزد کارلو سولیوا آموزش دیده بود. شوپن پیش از نخستین حضور او در صحنه اپرا در 1830 به او دل بسته بود. در نامهای به تیتوس وویچیخوفسکی در 1829، اعتراف کرد که شش ماه نتوانسته است با زنی صحبت کند و با فکر کردن به او، موومان آهسته کنسرتو و یک والس را نوشته است. کنسرتویی که آن زمان روی آن کار میکرد، اثر فا مینور بود. پیش از اجرای کنسرتوی می مینور در پاییز 1830، او با نوشتن کنسرتویی دیگر احساس خود را برای دوستش بیان کرده بود.

شوپن در ژوئیه 1830 در تئاتر ملی، کنستانتسیا را در نقش اصلی اپرای «آنیزه» اثر پائر دید. زنی که آواز میآموخت، نقشی واقعی گرفته و در برابر تماشاگران ایستاده بود. شوپن درباره آواز و بازی او برای دوستش نوشت. صدایی که در سالن اجرا شنید، با علاقهاش به بیان آوازگونه در موسیقی پیانو نیز ارتباط داشت. کنستانتسیا چند ماه بعد در اجرای کنسرتوی شوپن نیز شرکت کرد. شنوندگان تئاتر ملی در پاییز، در یک شب هم پیانیستی را دیدند که اثر تازه خودش را مینواخت و هم خواننده جوانی را که آریای اپرا میخواند.
شوپن پس از ترک میهن نیز حدود یک سال با کنستانتسیا نامهنگاری کرد. در 1831 نوشت که گویی دیگر عاشق نیست، اما چهره او از ذهنش بیرون نمیرود. جوانی که اعتراف کرده بود شش ماه نتوانسته با او حرف بزند، در خارج از کشور بار دیگر احساساتش را شرح داد. کنستانتسیا در 1832 با یوزف گرابوفسکی ازدواج کرد. دو نفری که در ورشو در یک اجرا شرکت کرده بودند، بعدها در جاهای متفاوت زندگی خود را ادامه دادند. در نامههای شوپن به دوستش، هم سخنان او درباره فکر کردن به کنستانتسیا باقی مانده است و هم بیان احساس تغییرکردهاش.
خصلت رمانس در توضیح شوپن برای دوستش
شوپن در 15 مه 1830 موومان آهسته کنسرتوی تازه را برای تیتوس توضیح داد. نوشت که خصلتی آرام و اندوهگین، مانند یک رمانس، میخواهد. برای نمونه از نگاه مهربانانه به جایی که خاطرات خوش را به یاد میآورد و فکر کردن به یک روز زیبای بهاری زیر نور ماه سخن گفت. او در کنار این نکته که موومان را در می ماژور نوشته است، خصلت آن را نیز برای دوستش بیان کرد. این توضیح به قلم خود آهنگساز، هم خاطره یک مکان را در بر دارد و هم احساسات متفاوت را.

شوپن در همان نامه دلیل استفاده از سوردین برای سازهای زهی را نیز شرح داد. برای دوستش توضیح داد که ابزاری شبیه شانه که روی سیمها قرار میگیرد، رنگ صوتی نقرهای تازهای به صدا میافزاید. سوردین وسیلهای است که طنین را کاهش میدهد و رنگ صوتی را تغییر میدهد. او پس از بیان حالوهوای مطلوب اثر، افزود که ارکستر چگونه آن را بیان کند. در موومان آهستهای که ملودی پیانو را دنبال میکند، صدای سازهای زهی را نیز بهطور مشخص تعیین کرد.
بر خلاف موومان نخست در می مینور، «رمانس» در می ماژور است. با این حال، احساساتی که شوپن برای دوستش شرح داد، هم آرامش را در بر داشتند و هم اندوه را. او در همان موومان می ماژور از مکان بهیادمانده، روز بهاری و نور ماه سخن گفت. عنوان موومان آهسته، «رمانس»، نیز با این خصلت تغزلی ارتباط دارد.
بیان اپرایی که پیانو آموخت
بلکانتو به شیوه آواز ایتالیایی با تأکید بر زیبا خواندن گفته میشود. شوپن در «رمانس» چنین بیانی را با پیانو به کار میگیرد. میان ملودیهای کشیده و پیوسته، نتهای کوچک و تریل میگنجاند تا جزئیات بیان تغییر کنند. تریل آرایهای است که با تناوب سریع دو نت نزدیک اجرا میشود. پیانیست این آرایه را با ترتیب فشردن کلیدها و اتصال صداها مینوازد. شوپن که ملودی اپرا را در صدای خوانندگان شنیده بود، در ساز خودش نیز شیوه پیوستن و آراستن ملودی را به کار گرفت. او این آواز آهسته را در میانه کنسرتویی نوشت که مهارت سریع نوازنده را نمایش میداد.

وقتی شوپن در 1829 واریاسیونهای خودش را در وین نواخت، شنوندگان بسیار استقبال کردند، اما این نظر نیز مطرح شد که صدای او بیش از حد ضعیف است. او در نامهای به دوستش نوشت که این را بهتر از شنیدن این نظر میداند که بیش از حد محکم نواخته است. آن روز بر پایه اپرا و ملودیهای لهستانی بداههنوازی هم کرد. او با اینکه منتظر واکنش شنوندگان بود، در نامه صدای مورد پسندش را روشن بیان کرد. استفاده از ملودیهای آموختهشده از اپرا در بداههنوازی نیز کاری بود که شخصاً روی صحنه انجام داد. پیش از معرفی کنسرتوها در ورشو، شیوه نوازندگی خود را در برابر شنوندگان خارجی آزموده بود.
تم «رمانس» در آغاز بهصورت ملودی سادهای ارائه میشود و بعدها با آرایههای بیشتر بازمیگردد. در بخش میانی، تمی پرشور در دودیز مینور ظاهر میشود. پس از آن بخش، پیوند ملودی ادامه مییابد. شوپن در موومانی با خصلت آرام، هنگام بازگشت تم به آن آرایه افزود و تونالیته و بیان بخش میانی را تغییر داد.
آریا در میان موومانهای کنسرتوی پیانو
پس از موومان نخستِ اجرای اولیه در پاییز 1830، آنا وولکوف آریایی از سولیوا خواند. با پایان آواز وولکوف، شوپن دو موومان باقیمانده را اجرا کرد. کنستانتسیا کاواتینایی از «بانوی دریاچه» روسینی خواند. روز بعد، شوپن برای تیتوس نوشت که او لباس سفید پوشیده و گل رز در موهایش گذاشته بود. در همان نامه، اجرای کنسرتو، آواز خواننده و لباس صحنه را با جزئیات شرح داد.
شوپن پس از این کنسرت، در 2 نوامبر ورشو را ترک کرد. در پایان همان ماه، قیامی علیه سلطه روسیه آغاز شد و او سرانجام نتوانست به زادگاهش بازگردد. از این رو، اجرای پاییز در تئاتر ملی، آخرین اجرای عمومی او در ورشو باقی ماند. هنگام آماده کردن کنسرت نیز گاهی در تعیین زمان سفر به خارج مردد بود.

گزیده آلبوم و اجرای ورشو
در فهرست موسیقی ناهار و شام ماهینا، آغاز «رمانس» با نوازندگی مارتا آرگریچ وجود دارد. این قطعه در اصل موومان دوم کنسرتوی پیانو در می مینور است. شوپن از می مینورِ موومان نخست به می ماژورِ این موومان میرفت و سپس روندوی پایانی را اجرا میکرد. در اجرای نخست ورشو، میان موومان اول و موومان آهسته، آریای یک خواننده نیز شنیده شد. ملودی کوتاهی که امروز در آلبوم گزیده قرار دارد، بخشی از کنسرتوی بلند شوپن برای تکنواز و ارکستر بود. پیش از ملودی آهسته، موومان نخستِ نیرومند قرار میگیرد و پس از آن موسیقی رقص روندوی پایانی میآید.
پیانیستی که واریاسیونهای خودش را در وین نواخته بود، سال بعد دو کنسرتو را در ورشو معرفی کرد. هنگام نوشتن «رمانس»، خصلت اثر و سوردین سازهای زهی را برای دوستش شرح داد و پس از کنسرت پاییز، درباره لباس و آواز خواننده همکار نوشت. شوپن در نامهها از آهنگسازی، نوازندگی و آماده کردن کنسرت با هم سخن میگوید. نوشتههایش با یاد کنستانتسیا نیز در همین زندگی باقی ماندند. موومان آهسته کنسرتوی می مینور بخشی از اثر بزرگی بود که این جوان در زادگاهش آماده کرد و در تئاتر ملی، در برنامه همان شب با خوانندگان آریا قرار گرفت.
موسیقیای که در ماهینا میشنوید
در موسیقی ناهار و شام ماهینا، بخش آغازین «رمانس» با نوازندگی مارتا آرگریچ قرار دارد. میتوانید ملودی پیانوییای را که امروز هنگام غذا میشنوید، بهعنوان موسیقیای به یاد بسپارید که شوپن جوان همراه خوانندگان زادگاهش در یک کنسرت اجرا کرده بود.





