Sa artikulong ito
  1. Mga taong nakamaskara at awit na hindi makapaniwala sa kaligayahan
  2. Mga larawan ni Watteau at mga pagdiriwang ni Verlaine
  3. Ang manuskrito noong 1890 at limbag noong 1905
  4. Mga awit at piyesa para sa piyano mula sa iisang tula
  5. Ang pagkakasunod ng apat at mga listahan ng Mahina
  6. Ang Clair de lune na inayos ni Caplet para sa orkestra
  7. Pakikinig sa Mahina

Maikling sagot

Sa tulang Clair de lune ni Verlaine, tumutugtog ng lute at sumasayaw ang mga taong nakamaskara. Umaawit sila tungkol sa pag-ibig at kaligayahan, ngunit tila hindi naniniwala sa mga salitang inaawit. Nilapatan ni Debussy ng musika para sa tinig ang tula noong 1882, at gumawa pa ng ibang awit kalaunan. Sinimulan niya ang suite para sa piyano noong 1890 at inilathala noong 1905. Promenade sentimentale ang unang pangalan ng ikatlong piyesa, ngunit pinalitan niya ito ng Clair de lune habang naghahanda ng publikasyon. Iniwan niya ang mga awit kung saan inaawit ng mang-aawit ang mga salita ni Verlaine, at ang piyesa para sa piyano na walang liriko.

Mas malalim na pagbasa

Mga taong nakamaskara at awit na hindi makapaniwala sa kaligayahan

Inilathala ni Verlaine ang koleksiyon ng tula na Fêtes galantes noong 1869. Nagsisimula ang Clair de lune rito sa paghahambing ng kaluluwa ng kausap sa isang natatanging tanawin. Dumaraan dito ang mga taong nakamaskara, tumutugtog ng lute at sumasayaw. Ang lute ay lumang instrumentong pinipitik ang mga kuwerdas. Sa halip na tukuyin ang eksaktong kinaroroonan ng hardin, inilarawan ng makata ang mga taong umaawit at gumagalaw dito upang ipaliwanag ang damdamin ng isang tao. Magkasamang naroon ang mga tumutugtog at sumasayaw, at sa simula pa lamang ay sinabi niyang nakamaskara sila.

Pahina ng pamagat ng unang limbag ng koleksiyon ng tula na Fêtes galantes, inilathala ni Verlaine noong 1869.
Pahina ng pamagat ng unang limbag ng koleksiyon ng tula na Fêtes galantes, inilathala ni Verlaine noong 1869.

Sa minor na tonalidad, inaawit nila ang tagumpay ng pag-ibig at maginhawang buhay. Pinag-iba ni Verlaine ang nilalaman ng awit at damdamin ng umaawit. Ang mga umaawit ng kaligayahan ay tila hindi naniniwala rito, at sa ilalim ng mararangyang pagbabalatkayo ay malungkot sila. Naghahalo ang awit sa tahimik, malungkot at magandang liwanag ng buwan. Sa dulo ng tula, ang tubig ng bukal na bumubulwak sa pagitan ng marmol ay parang humahagulgol sa lubos na ligaya. Pinagsama ni Verlaine sa iisang tula ang pag-ibig, maskara, musika at tubig, at inilarawan ang kaligayahang nasa awit kasabay ng lungkot ng mga umaawit.

Iba-iba ang paraan ni Debussy ng paggamit sa tula. Dalawang beses niya itong nilapatan ng musika para sa tinig; hiwalay na komposisyon ang Clair de lune para sa piyano. May mga akdang inaawit ang mga salita ni Verlaine at may piyesang para sa piyano na kapareho ang pamagat. Sa pagbasa ng tula, naroon ang mga tauhang nakamaskara, sumasayaw at umaawit ng pag-ibig. Mula sa iisang tula, gumawa si Debussy ng mga akda para sa magkakaibang kombinasyon ng instrumento at tinig.

Mga larawan ni Watteau at mga pagdiriwang ni Verlaine

Ang pamagat na Fêtes galantes ay termino ring ginagamit sa paglalarawan ng mga larawan ng pintor na si Antoine Watteau noong ika-18 siglo. Sa mga ito, nagtitipon ang mga taong magagarang manamit sa kapaligirang parang parke at naglalaro sa panliligaw. Noong 1717, tinanggap ng French Royal Academy ang Le pèlerinage à l’île de Cythère ni Watteau at lumikha ng pangalang tumutukoy sa ganitong paksa. Ipininta niya ang pananamit at pagsasama ng mga tauhan; ginamit naman ng makata kalaunan ang parehong salita bilang pamagat ng koleksiyon. Naging pangalan din ng akdang pampanitikan ang terminong ginagamit sa pag-uuri ng mga larawan.

Le pèlerinage à l’île de Cythère na ipininta ni Watteau noong 1717.
Le pèlerinage à l’île de Cythère na ipininta ni Watteau noong 1717.

Magkasama ang saya ng pagtitipon at kalungkutan sa mga larawan ni Watteau. Sa pagpipinta sa mga taong magagarang manamit na nagsasama, ipinahayag din niya ang pangungulilang nadarama sa masayang pagtitipon. Isinulat din ni Verlaine ang lungkot ng mga taong sumasayaw at umaawit. Magkaibang mga tauhan ang nasa larawan at tula, ngunit sa paglalarawan sa dalawang akda, magkasamang pinag-uusapan ang masayang pagtitipon at malungkot na damdamin. Inayos ni Watteau sa larawan ang mga tindig ng tao at ang kapaligiran; inilarawan naman ni Verlaine sa mga pangungusap ang mga taong umaawit ng pag-ibig ngunit hindi makapaniwala sa kaligayahan.

Ang bergamasque ay pangalang tumutukoy sa sayaw na kaugnay ng Bergamo sa Italya. Sa unang saknong ng Clair de lune, magkatabing ginamit ni Verlaine ang masques, salitang Pranses para sa mga maskara, at bergamasques. Nasa iisang parirala ang dalawang magkatunog na salita. Suite bergamasque ang pangalang ibinigay ni Debussy sa koleksiyon para sa piyano. Dito maihahambing ang pagpili ni Verlaine ng mga salitang sayaw at maskara sa tula at ang paggamit ni Debussy ng pangalan ng sayaw sa suite. Magkasamang nasa pinagmulan ng pamagat ang lugar na Bergamo, pangalan ng sayaw at pananalita ng tulang Pranses.

Ang manuskrito noong 1890 at limbag noong 1905

Batay sa unang mga akda noong 1890 ang Suite bergamasque, na inilathala noong 1905. Inilagay ni Debussy ang taong 1890 sa mga pahinang para sa pagwawasto upang ipakitang mula sa kabataan niya ang akda. Labinlimang taon ang pagitan ng unang paggawa at paglalathala.

Unang pahina ng unang limbag ng Clair de lune, inilabas ng Fromont noong 1905.
Unang pahina ng unang limbag ng Clair de lune, inilabas ng Fromont noong 1905.

Ang pagkakasunod ng apat na piyesa ay Prélude, Menuet, Clair de lune at Passepied. Promenade sentimentale ang unang pamagat ng ikatlo, at Pavane naman ang tawag sa ikaapat. Pinalitan ni Debussy ang dalawa bago ilathala. Nananatili ang mga unang pangalan ng Prélude at Menuet. Dalawang pangalan lamang sa koleksiyon ang binago niya, sa halip na pumili ng apat na bagong pamagat nang sabay-sabay. Makikita sa mga pahinang inihanda para sa paglilimbag ang proseso ng pagpapalit ng dalawang pangalan.

Naipasa ang unang bersiyon sa tagapaglathalang Choudens noong 1891, at ibinenta ito ng tagapagmana ni Hartmann sa Fromont noong 1902. Ibinigay ni Debussy kay Fromont ang huling bersiyon noong Abril 1905. Inilathala ang iskor noong Hunyo, makalipas ang dalawang buwan. Matagal pagkatapos ng unang pagpapasa, ibang tagapaglathala ang naglabas ng huling iskor. Bago iyon, inayos ni Debussy ang mga pahinang pangwasto at binago ang mga pamagat. Nakilala ng mga tagapakinig ang unang akdang ipinasa sa Choudens bilang suite ng apat na piyesang inilathala ng Fromont.

Mga awit at piyesa para sa piyano mula sa iisang tula

Noong 1891, isinulat ni Debussy ang Fêtes galantes, koleksiyon para sa tinig at piyano. Pinagsama niya ang En sourdine, Clair de lune at Fantoches. May pag-aalay kay Madame A. Fontaine sa sulat-kamay na manuskrito ng awit na Clair de lune. Ginamit niya ang pangalan ng koleksiyon ng mga tula bilang pamagat ng koleksiyon ng mga awit, at ang pangalan ng bawat tula para sa bawat awit. Inaawit ng mang-aawit ang mga pangungusap ni Verlaine, habang kasabay na tumutugtog ang piyanista. Matapos basahin ang koleksiyon, nilapatan ni Debussy ng mga nota ang mga salita ng makata at ginawa itong tatlong awit.

Nilapatan na rin ni Debussy ng musika para sa tinig ang Clair de lune ni Verlaine noong 1882. Nauna ito sa awit noong 1891. Matapos gawing musika ang tula sa unang pagkakataon, gumawa siya ng bagong awit. Ginamit niya kalaunan ang parehong pamagat sa piyesa para sa piyano. Sa dalawang awit, magkahiwalay siyang lumikha ng bagong musika para sa parehong mga pangungusap; sa piyesa para sa piyano, musika lamang sa keyboard ang ginawa niya, walang umaawit ng mga liriko. Muling binasa ng kompositor ang parehong tula at gumawa ng bagong awit, saka ginamit din ang pangalan nito sa solong piyano.

Ang pagkakasunod ng apat at mga listahan ng Mahina

Parehong pangalan ng lumang sayaw ang Menuet at Passepied. Nasa pagitan nila ang Clair de lune sa huling koleksiyon. Sa pagtatanghal ng buong suite, una ang Prélude, kasunod ang Menuet at Clair de lune, at pangwakas ang Passepied. Kahit piliin lamang ang Clair de lune mula sa compilation album ngayon, may ibang mga piyesa bago at pagkatapos nito sa orihinal na iskor.

Nakalista sa musika para sa tanghalian at hapunan ng Mahina ang mga pagganap nina Moura Lympany at Seong-Jin Cho sa Clair de lune para sa piyano. Hiwalay ding nakalista ang Menuet ni Cho. Sa orihinal na suite, ikalawa ang Menuet at ikatlo ang Clair de lune. Kaya mula sa parehong koleksiyon ang dalawang pamagat, ngunit inilagay bilang magkahiwalay na track. Sa ganitong paraan, pinipili ang mga bahagi ng koleksiyon bilang sariling mga item sa musika para sa oras ng pagkain.

Ang Clair de lune na inayos ni Caplet para sa orkestra

Kasama rin sa listahan ang Clair de lune na inayos ni André Caplet para sa orkestra. Si Debussy ang kompositor ng orihinal para sa piyano; si Caplet ang naghati ng musika para matugtog ng magkakaibang instrumento. Inayos din ang Clair de lune para sa organ at iba pang instrumento bukod sa orkestra. Ito ang dahilan kung bakit may mga rekording na pareho ang pamagat ngunit iba ang kombinasyon ng mga instrumento. Sa solong piyano, isang musikero ang tumutugtog ng lahat sa keyboard; sa bersiyon para sa orkestra, pinaghahatian ito ng maraming instrumento at musikero. Nananatili ang pamagat, at nadaragdagan ng pangalan ng tagapag-ayos at uri ng mga instrumento.

Si André Caplet, kompositor at konduktor, kinunan noong 1920.
Si André Caplet, kompositor at konduktor, kinunan noong 1920.

Nagsimula si Debussy sa unang akda noong 1890, at ginamit ang pangalang Clair de lune para sa ikatlong piyesa nang ilathala ang huling bersiyon noong 1905. Sa mga tala bago at pagkatapos nito, naroon ang mga awit mula sa tula ni Verlaine, binagong pamagat at mga pag-aayos para sa ibang instrumento. Sa tula, umaawit ng pag-ibig ang mga tao habang nalulungkot; sa awit, kinakanta ng mang-aawit ang mga pangungusap na iyon. Kapareho ang pamagat ng piyesa para sa piyano, ngunit tinutugtog ito bilang hiwalay na musika. Nananatili ang kuwento ng Clair de lune sa mga salita ng makata, iskor ng kompositor at pahinang pangwasto ng tagapaglathala.

Pakikinig sa Mahina

Magkasama sa mga listahan ng Mahina ang Clair de lune para sa piyano at ang bersiyong inayos para sa orkestra. Kapag narinig ang pamilyar na piyesa, pakinggan kung aling instrumento ang tumutugtog ng himig. Kasama sa ligaya ng musikang ito ang pagkilala sa parehong akda sa magkakaibang kombinasyon ng mga instrumento.