در این مقاله
پاسخ کوتاه
در شعر «مهتاب» ورلن، نقابپوشان لوت مینوازند و میرقصند. از عشق و خوشبختی میخوانند، اما گویی به سخنان آواز خود باور ندارند. دبوسی در سال 1882 بر این شعر یک قطعه آوازی ساخت و بعدها آواز دیگری نوشت. سوئیت پیانویی را در 1890 آغاز کرد و در 1905 منتشر کرد. عنوان اولیه قطعه سوم «گردش احساساتی» بود، اما هنگام آماده کردن انتشار، آن را به «مهتاب» تغییر داد. دبوسی هم آوازی باقی گذاشت که در آن خواننده کلمات ورلن را میخواند و هم قطعهای که بدون شعر با پیانو اجرا میشود.
مطالعه عمیقتر
نقابپوشان و آوازی که به خوشبختی باور ندارد
ورلن در سال 1869 مجموعه شعر «جشنهای دلانگیز» را منتشر کرد. شعر «مهتاب» در این مجموعه، با تشبیه روح مخاطب به منظرهای ویژه آغاز میشود. نقابپوشان در آنجا میگذرند، لوت مینوازند و میرقصند. لوت سازی قدیمی است که سیمهایش را با زخمه مینوازند. شاعر به جای دادن نشانی دقیق باغ به خواننده، برای توضیح دل یک انسان، کسانی را توصیف کرد که در آن باغ آواز میخوانند و حرکت میکنند. نوازندگان و رقصندگان با هم حضور دارند و نقابپوش بودن آنها از آغاز بیان شده است.

آنها در گام مینور از پیروزی عشق و زندگی بیدردسر آواز میخوانند. ورلن محتوای آواز و احساس خوانندگان را متفاوت توصیف کرد. کسانی که از خوشبختی میخوانند، گویی خود به آن باور ندارند و زیر جامههای پرزرقوبرق مبدلشان اندوهگیناند. آوازشان با مهتاب آرام، اندوهگین و زیبا درمیآمیزد. در پایان شعر، فوارههایی که میان مرمرها بالا میروند نیز از وجد هقهق میکنند. ورلن عشق، نقاب، موسیقی و آب را در یک شعر گرد آورد و هم خوشبختی بیانشده در آواز را توصیف کرد و هم اندوه آوازخوانان را.
دبوسی به چند شیوه با این شعر کار کرد. او دو بار بر همان شعر موسیقی آوازی نوشت و «مهتاب» پیانویی از نظر موسیقایی اثری جدا از آن آوازهاست. هم آثاری وجود دارند که در آنها خواننده کلمات ورلن را میخواند و هم قطعه پیانوییای با همان عنوان. با خواندن شعر، با نقاب، رقص و کسانی روبهرو میشویم که از عشق میخوانند. دبوسی پس از آشنایی با یک شعر، آثاری با ترکیبهای اجرایی متفاوت باقی گذاشت.
نقاشیهای واتو و جشنهای ورلن
عنوان مجموعه «جشنهای دلانگیز» اصطلاحی است که برای توضیح نقاشیهای آنتوان واتو، نقاش قرن هجدهم، نیز به کار میرود. در نقاشیهای واتو، افرادی خوشپوش در محیطی شبیه پارک گرد هم میآیند و به معاشرت عاشقانه میپردازند. در 1717، آکادمی سلطنتی فرانسه هنگام پذیرفتن «زیارت به جزیره کیترا»ی واتو، نامی برای این موضوع در نظر گرفت. نقاش لباس و معاشرت شخصیتها را تصویر کرد و شاعر بعدی همان اصطلاح را عنوان مجموعهاش قرار داد. واژهای برای طبقهبندی نقاشی به نام یک اثر ادبی نیز راه یافت.

در نقاشیهای واتو، شادی جشن و اندوه با هم دیده میشوند. او ضمن ترسیم معاشرت افراد خوشپوش، تنهایی احساسشده در یک گردهمایی شاد را نیز بیان کرد. ورلن هم در شعر، اندوه کسانی را نوشت که میرقصند و آواز میخوانند. شخصیتهای نقاشی و شعر یکسان نیستند، اما در توضیح هر دو اثر از گردهمایی شاد و احساس اندوه با هم سخن گفته میشود. واتو حالت بدن افراد و محیط را در نقاشی سامان داد و ورلن با کلمات، کسانی را توصیف کرد که از عشق میخوانند و نمیتوانند به خوشبختی باور کنند.
برگاماسک نام رقصی مرتبط با برگامو در ایتالیاست. ورلن در بند نخست «مهتاب»، واژه فرانسوی ماسک، به معنی نقاب، را در کنار برگاماسک به کار برد. دو واژه با آوای مشابه در یک عبارت قرار میگیرند. عنوانی که دبوسی برای مجموعه پیانویی خود برگزید، «سوئیت برگاماسک» است. در اینجا میتوان انتخاب ورلن در آوردن واژههای رقص و نقاب در شعر را با انتخاب دبوسی در استفاده از نام رقص برای سوئیت مقایسه کرد. نام مکان برگامو، نام رقص و بیان شعر فرانسوی، هر سه در پیشینه عنوان اثر حضور دارند.
دستنوشته سال 1890 و نسخه چاپی 1905
«سوئیت برگاماسک» بر پایه اثر اولیه سال 1890 شکل گرفت و در 1905 منتشر شد. دبوسی در نمونه چاپیِ تصحیح، سال 1890 را نوشت تا روشن کند که اثر متعلق به دوران جوانی اوست. میان کار اولیه و انتشار، 15 سال فاصله بود.

چهار قطعه سوئیت به ترتیب «پرلود»، «منوئت»، «مهتاب» و «پاسپیه» هستند. عنوان اولیه قطعه سوم «گردش احساساتی» بود و قطعه چهارم «پاوان» نام داشت. دبوسی درست پیش از انتشار این دو نام را تغییر داد. «پرلود» و «منوئت» نامهای نخست خود را حفظ کردند. او هر چهار عنوان مجموعه را یکباره از نو انتخاب نکرد، بلکه نام دو قطعه را عوض کرد. در نمونه تصحیحیِ چاپ، فرایند تغییر نام آن دو قطعه باقی مانده است.
نسخه اولیه در 1891 به انتشارات شودان واگذار شد و در 1902 وارث هارتمان آن را به فرومون فروخت. دبوسی در آوریل 1905 نسخه نهایی را به فرومون سپرد. دو ماه بعد، در ژوئن، نتها منتشر شدند. ناشری که اثر در ابتدا به او واگذار شده بود، آن را همان زمان چاپ نکرد؛ مدتها بعد ناشری دیگر نسخه نهایی را منتشر کرد. دبوسی پیش از آن انتشار، نمونه چاپی را اصلاح و نام قطعهها را تغییر داد. اثر اولیه واگذارشده به شودان، در قالب سوئیت چهارقطعهای منتشرشده توسط فرومون به شنوندگان معرفی شد.
آوازها و قطعه پیانویی با یک شعر مشترک
دبوسی در سال 1891 مجموعه آوازی «جشنهای دلانگیز» را برای صدا و پیانو نوشت. «در خفا»، «مهتاب» و «عروسکهای خیمهشببازی» را کنار هم قرار داد. در دستنوشته آواز «مهتاب»، تقدیمی به خانم آ. فونتن نیز وجود دارد. آهنگساز نام مجموعه شعر را برای مجموعه موسیقی انتخاب کرد و برای هر آواز، عنوان شعر مربوط را به کار برد. خواننده کلمات ورلن را میخواند و پیانیست همراه صدای او مینوازد. دبوسی پس از خواندن مجموعه شعر، کلمات شاعر را آهنگین کرد و سه آواز ساخت.
دبوسی در 1882 نیز بر شعر «مهتاب» ورلن موسیقی آوازی ساخته بود. این کار پیش از آواز سال 1891 انجام شد. او پس از یک بار تبدیل شعر به موسیقی، آواز دیگری بر آن نوشت و بعدها همان عنوان را برای قطعه پیانویی به کار برد. در دو اثر آوازی، کلمات یک شعر هر بار موسیقی تازهای دریافت کردند و در قطعه پیانویی، فقط موسیقی ساز کلاویهدار وجود دارد، بدون خوانندهای که شعر را بخواند. آهنگسازی که شعر را دوباره خواند و آوازی تازه نوشت، نام آن را در اثر پیانوی تنها نیز به کار گرفت.
ترتیب چهار قطعه و فهرست ماهینا
«منوئت» و «پاسپیه» هر دو نام رقصهای قدیمی را بهعنوان عنوان دارند. در مجموعه نهایی، «مهتاب» میان این دو قرار گرفته است. در اجرای کامل، ابتدا «پرلود» نواخته میشود، سپس «منوئت» و «مهتاب» میآیند و اجرا با «پاسپیه» پایان مییابد. حتی اگر امروز از یک آلبوم گزیده فقط «مهتاب» را بشنویم، در نتهای اصلی قطعههای دیگری پیش و پس از آن وجود دارند.
در فهرست موسیقی ناهار و شام ماهینا، «مهتاب» پیانویی با نوازندگی مورا لیمپانی و چو سونگجین در دو مدخل جدا آمده است. «منوئت» با نوازندگی چو سونگجین نیز مدخلی مستقل دارد. در سوئیت اصلی، «منوئت» قطعه دوم و «مهتاب» قطعه سوم است. بنابراین، این دو عنوان فهرست به یک مجموعه تعلق دارند، اما بهصورت قطعههای ضبطشده مستقل ارائه شدهاند. فهرست موسیقی هنگام غذا به همین شیوه بخشهایی از یک مجموعه را در مدخلهای جدا قرار میدهد.
مهتاب در تنظیم ارکستری کاپله
در فهرست، تنظیم ارکستری «مهتاب» به دست آندره کاپله نیز وجود دارد. آهنگساز قطعه اصلی پیانو دبوسی است و کسی که موسیقی را میان چند ساز تقسیم کرده، کاپله است. «مهتاب» علاوه بر ارکستر، برای سازهای مختلفی از جمله ارگ نیز تنظیم شده است. به همین دلیل، ضبطهایی با یک عنوان و ترکیبهای سازی گوناگون وجود دارند. در پیانوی تنها، موسیقی را یک نوازنده با کلیدها اجرا میکند؛ در نسخه ارکستری، سازها و نوازندگان مختلف آن را میان خود تقسیم میکنند. عنوان اثر حفظ میشود و نام تنظیمکننده و ترکیب سازها به آن افزوده میشود.

دبوسی که اثر اولیه را در 1890 آماده کرده بود، هنگام انتشار نسخه نهایی در 1905 نام «مهتاب» را برای قطعه سوم به کار برد. در اسناد پیش و پس از آن، آوازهای ساختهشده بر شعر ورلن، عنوانهای تغییرکرده و تنظیم برای سازهای دیگر وجود دارند. در شعر، کسانی با خواندن از عشق اندوهگیناند و در قطعه آوازی، خواننده همان کلمات را میخواند. قطعه پیانویی، با همان عنوان، بهصورت موسیقی مستقل اجرا میشود. داستانهای پیرامون «مهتاب» به این ترتیب در کلمات شاعر، نتهای آهنگساز و نمونههای چاپی ناشر بهطور جدا باقی ماندهاند.
موسیقیای که در ماهینا میشنوید
در فهرست موسیقی ماهینا، هم «مهتاب» با پیانو وجود دارد و هم تنظیم ارکستری آن. وقتی این قطعه آشنا پخش میشود، گوش بدهید که کدام ساز ملودی را بر عهده دارد. شنیدن یک اثر در ترکیبهای سازی متفاوت نیز بخشی از لذت این موسیقی است.





