Sa artikulong ito
Maikling sagot
Noong taglamig ng 1838, nanatili sina Chopin at George Sand sa isang lumang monasteryo sa Mallorca. Inuubo si Chopin habang hinihintay ang piyano mula Paris. Tinuturuan ni Sand ang mga anak at nagsusulat sa gabi. Nasa mesa ni Chopin ang iskor ni Bach at sarili niyang manuskrito. Dumating sa magandang isla ang dalawang alagad ng sining, ngunit kailangan nilang harapin ang sakit, panahon, transportasyon ng instrumento at kontrata sa paglalathala. Ipinakilala nang malawakan ang taglamig na ito ng mabagyong gabing ginunita ni Sand kalaunan.
Mas malalim na pagbasa
Apat na manlalakbay na umaasang gumaling
Nanatili sila sa lumang monasteryo ng mga Carthusian sa Valldemossa. Dumating si Chopin sa Mallorca noong Nobyembre 1838 kasama si Sand at ang dalawang anak nito, at nagtaglamig kalaunan sa monasteryo. Balak nilang magtrabaho habang nagpapagaling, ngunit tuloy ang ulan at lumala ang ubo ni Chopin. Kasabay ng pananatili roon ang pagtatapos ng koleksiyon ng mga prelude. Nakipag-usap na siya sa Paris tungkol sa paglalathala, kaya kailangan pa ring ayusin ang iskor sa isla. Sa lugar na pinuntahan para magpahinga, kailangang bantayan ang kalusugan kasabay ng iskedyul ng paggawa.

Sa liham noong Disyembre, isinulat ni Sand na kaunti ang panahon upang masiyahan sa tanawin dahil sa mga aralin ng dalawang anak at sariling pagsusulat. Mahina si Chopin at patuloy ang ubo, at malakas ang ulan. Nasa liham ang pagtugtog niya sa lokal na piyano at pagsusulat ni Sand sa gabi. Sa araw, nagtuturo siya sa mga anak at nag-aalaga ng maysakit, habang kailangan ding gawin ang sariling manuskrito.
Noong Disyembre 28, inihambing ni Chopin sa malaking kabaong ang silid ng monasteryo sa liham sa kaibigan. May alikabok sa mataas na kisame; sa labas ng maliit na bintana, may mga puno ng kahel, palma at sipres. Hindi maginhawang sulatan ang parisukat na mesa sa tabi ng kama. Katabi nito ang kandila, iskor ni Bach at sariling manuskrito. Sa paglalarawan sa tahimik na silid, isinulat niyang bumabalik ang katahimikan kahit sumigaw siya. Bukod niyang itinala ang mga punong nakikita sa bintana at mga muwebles sa loob; dito siya natutulog, sumusulat ng liham at nag-aayos ng manuskrito. Bahagi rin ng buhay na iyon ang iskor sa mesa.
Piyanong tumawid sa dagat at kontrata sa paglalathala
Pianino ng Pleyel ang hinihintay ni Chopin, isang maliit na tuwid na piyano. Pinili niya ito sa Paris bago maglakbay, at ginamit sa pagtatapos ng mga prelude matapos matanggap sa Mallorca. Kinailangan niyang hintayin ang transportasyon bago magtrabaho rito. Habang gumagamit ng lokal na piyano, nagtatanong siya sa mga liham kung kailan darating ang piniling instrumento. Nananatili ang pianinong ginamit niya sa Valldemossa ngayon, at maaaring tingnan bilang bahagi ng paggawa niya sa koleksiyon noong taglamig sa isla.
Noong Enero 1839, sinabi ni Chopin kay Pleyel na ligtas nang dumating ang piyano. Dumaan ito sa dagat, pabago-bagong panahon at customs ng Palma. Matapos sabihing ipapadala ang mga manuskrito ng prelude, pinag-usapan niya ang bayad at karapatan sa paglalathala sa bawat bansa. Sa dulo ng liham, nagbiro siyang negosyante siya dahil mas marami siyang sinabi sa pera kaysa pagpapasalamat sa instrumento.
Bago maglakbay, pinag-usapan na ni Chopin at Pleyel ang paglalathala ng koleksiyon. Nakatulong sa gastusin sa biyahe ang paunang bayad at utang. Habang nagpapagaling sa isla, kailangan niyang tapusin ang ipinangakong iskor. Makikita rin sa mga liham ang ugnayan ng usapan sa paglalathala at paghahanap ng pera para sa paglalakbay. Naghanda siya ng gastusin habang nagpaplanong ibigay ang manuskrito, at matapos bumalik sa Pransya ay pinag-usapan pa rin kung paano babayaran ang utang sa pagbebenta ng mga akda. Kapag naantala ang paggawa dahil sa sakit at transportasyon ng instrumento, kailangang patuloy siyang makipag-ugnayan sa tagapaglathalang naghihintay ng manuskrito.
Ang mabagyong gabing ginunita ni Sand
Sa sariling talambuhay, ginunita ni Sand ang araw na umuwi sila ng anak niyang lalaki sa masamang panahon. Sinabi niyang umiiyak ang nag-iisang naiwan na si Chopin sa harap ng piyano, at labis na nabalisa nang dumating sila. Ayon sa kanya, sinabi ni Chopin na naramdaman nitong tila nalunod siya. Ikinuwento rin niyang naisip nito ang malamig at mabigat na patak na regular na bumabagsak sa dibdib. Kalaunan, isinulat ni Sand sa talambuhay ang anyo ni Chopin nang umuwi siya at ang mga sinabi nito. Tungkol ang paggunita sa pag-uwi sa ulan at pag-uusap sa harap ng piyano.

Sa paggunita ni Sand, sumagot si Chopin na hindi niya narinig ang tunay na ulan sa bubong. Nang banggitin niya iyon, tumutol daw si Chopin sa ideyang tuwirang ginagaya ng musika ang mga bagay. Ipinaliwanag naman ni Sand na naging musika sa isip niya ang tunog ng kalikasan. Magkaiba ang paliwanag nila sa parehong gabi. Iniugnay ni Sand ang ulan sa labas at ang musika; ang Chopin na nasa salaysay niya ay hindi pumayag na ituring ang musika bilang paggaya sa ulan. Magkasama sa talambuhay ang interpretasyon ng manunulat at ang sagot na iniulat niyang sinabi ng kompositor.

Hindi inilagay ni Sand ang bilang ng prelude sa paggunita sa bagyo. Kalaunan, tinawag ni Chopin na Raindrop ang Bilang 15 sa mga aralin. Nananatili sa iskor na ginamit ng estudyante ang pangalang ginamit niya sa klase. Matapos ang taglamig sa monasteryo, itinuro pa rin niya ang mga prelude sa Paris. Nasa iskor ng estudyante ang pangalan mula sa klase, samantalang nasa talambuhay ni Sand ang nangyari sa pag-uwi niya. Naipasa rin sa palayaw ng Bilang 15 ang mga salita ni Chopin bilang guro.
Manuskritong sinimulan sa Paris at tinapos sa isla
Malaki na ang nagawa ni Chopin sa koleksiyon nang umalis patungong Mallorca. Ipinapalagay na mayroon nang kahit unang anyo ng Bilang 15 bago ang biyahe. Kasama sa koleksiyong natapos sa isla ang mga piyesang inihanda sa Paris. Sa taglamig, sumulat siya ng bago at binago ang mga nauna. Ipinangako na niya kay Pleyel ang paglalathala bago maglakbay, at sa isla ay nahirapang tapusin ang manuskrito dahil sa kalusugan at transportasyon ng instrumento. Sa mga liham, sinabi niya sa kaibigan ang patuloy na ubo habang hinihintay ang piyano.

Noong Enero 12, 1839, ipinadala ni Chopin ang mga prelude kay Julian Fontana at hiniling na gumawa ng kopya. Matapos kopyahin kasama ang ibang musikero, hiniling niyang ibigay ang orihinal kay Pleyel at ang kopya sa mga may kinalaman sa paglalathala. Sa parehong liham, ipinakiusap din niyang bayaran ang upa ng bahay sa Paris at ayusin kung patuloy itong uupahan. Ipinagawa niya sa kaibigan ang mga bagay na mahirap asikasuhin mula sa isla. Sabay na pinag-usapan ang pagkopya, pagpapadala sa tagapaglathala at gastusin sa tirahan sa Paris.
Magkaiba ang pinag-alayan ng mga prelude ayon sa bansang naglathala. Una niyang naisip si Joseph Christoph Kessler, na nag-alay din sa kanya ng sariling mga prelude. Pagdating ni Chopin sa Marseille mula Mallorca, nais niyang ialay kay Pleyel, ngunit hindi nakarating sa tagapaglathalang German ang pagbabago. Kay Kessler ang pangalan sa unang German na limbag; kay Pleyel sa mga Pranses at Ingles. Sa pagpapadala ng manuskrito sa mga tagapaglathala ng magkakaibang bansa at pagpapaalam ng pagbabago, nag-iba ang pag-aalay sa parehong koleksiyon.
Si Bach na kasama sa monasteryo
Dinala ni Chopin sa Mallorca ang iskor ng The Well-Tempered Clavier ni Bach. Pinagsama ni Bach ang mga prelude at fugue sa magkakaibang tonalidad; gumamit naman si Chopin ng mga major at minor sa dalawampu’t apat na prelude. Magkasama sa mesa ng monasteryo ang sariling manuskrito at iskor ni Bach. Sa maliit na mesang may kandila, binasa niya ang naunang musika habang inaayos ang sariling piyesa. Nasa silid na ang iskor habang patungo pa lamang ang piyano mula Paris sa isla. Habang kailangang tapusin ang manuskrito, nagpatuloy siya sa paggawa kasama ang musika ni Bach na dinala sa biyahe.
Sa unang bahagi ng ika-19 na siglo, may mga sumusulat ng prelude bago tumugtog ng ibang piyesa upang suriin ang pagkakatono ng instrumento at masanay sa tonalidad at damdamin. Ginawa ni Chopin ang maiikling piyesa bilang mga hiwalay na akda at pinagsama ang dalawampu’t apat sa isang publikasyon. Gumawa siya ng bagong koleksiyon gamit ang anyong dating naghahanda sa pagtugtog ng ibang musika. Binago niya ang major at minor at naglagay ng iba’t ibang musika sa bawat piyesa. Matapos tapusin sa Mallorca, humiling siya ng kopya sa kaibigan at pinag-usapan ang mga karapatan sa bawat bansa. Nagpatuloy ang paggawa hanggang maihanda at maibigay sa tagapaglathala ang isang aklat ng mga prelude.
Tonalidad at paulit-ulit na nota sa Bilang 15
Nagsisimula ang Bilang 15 sa D-flat major, dumaraan sa gitnang bahaging C-sharp minor at bumabalik sa D-flat major. May gitnang bahagi sa ibang tonalidad sa pagitan ng parehong simula at pagtatapos. A-flat ang paulit-ulit na nota sa mga panlabas na bahagi; G-sharp ang pagsulat dito sa gitna. Parehong key ang pinipindot sa piyano, ngunit nagbabago ang pangalan at mga chord sa paligid. Sa pagpasok sa gitna, iniangkop ng kompositor ang pangalan ng nota at mga chord sa bagong tonalidad.
Nasa listahan ng tanghalian ng Mahina ang Bilang 15 mula sa Opus 28 sa pagganap ni Dmitri Alexeev. Noong tinatapos ang koleksiyong kinabibilangan nito, inilarawan ni Chopin sa liham ang maliit na bintana, hindi maginhawang mesa at kandila sa monasteryo. Habang binabasa ang Bach at inaayos ang sariling manuskrito, hinihintay niya ang piyanong pinili sa Paris. Matapos matanggap, ipinakiusap niya kay Fontana ang pagkopya at pagpapadala sa tagapaglathala. Sa taglamig na may ulan at sakit, inasikaso niya ang iskor, kontrata at liham, habang ipinagpatuloy ni Sand ang pagtuturo sa mga anak at sariling pagsusulat.
Pakikinig sa Mahina
Kasama sa musika para sa tanghalian ng Mahina ang Raindrop Prelude sa pagganap ni Dmitri Alexeev. Habang nakikinig, alalahanin ang piyanong hinihintay ni Chopin at mga liham na isinulat sa monasteryo. Kasabay ng palayaw ng piyesa, maaari ring alalahanin ang tunay na taglamig ng kompositor.





