Sa artikulong ito
Maikling sagot
Natapos ni Debussy ang koleksiyon para sa piyano na Estampes noong tag-init ng 1903. Sa tatlong piyesang Pagodes, La soirée dans Grenade at Jardins sous la pluie, gumamit siya ng gamelan ng Java, ritmo ng sayaw sa Espanya at mga awiting pambata ng Pransya. Nasa Bichain, isang nayon sa Pransya, siya habang sumusulat. Sa liham sa konduktor na si André Messager, sinabi niyang kapag kulang ang pera para sa paglalakbay, imahinasyon ang ipinapalit niya.
Mas malalim na pagbasa
Ang mga piyesang isinulat sa Bichain at unang tinugtog sa Paris
Isinulat ni Debussy ang tatlong piyesa noong tag-init ng 1903 habang nananatili sa Bichain, sa hilaga ng Bourgogne. Sa liham niya kay Messager noong panahong iyon, binanggit niya ang malalayong bansa at ang hirap na tustusan ang paglalakbay. May gusaling banyaga at lungsod ng Espanya sa mga pamagat ng Estampes, ngunit sa Pransya niya natapos ang koleksiyon. Sa halip na sunod-sunod na tala ng mga lugar na pinuntahan, ang ginamit niyang sangkap ay musikang narinig at mga naunang sariling iskor. Noong 1902, itinanghal ang opera niyang Pelléas et Mélisande; mula 1903 naman, ginagawa na rin niya ang akdang pang-orkestra na La mer. Kaya ang tag-init na isinulat niya ang Estampes ay bahagi ng tuloy-tuloy niyang paggawa ng opera, musikang pang-orkestra at mga piyesa para sa piyano.
Detalyado rin ang mga bilin ni Debussy sa paglilimbag ng koleksiyon. Pinili niya ang papel at hiniling sa tagapaglathala na ilagay sa mapusyaw na gintong kulay ang pamagat at sariling monogram, at sa asul ang mga pamagat ng bawat piyesa. Ang monogram ay sagisag na pinagsasama ang mga letra ng isang pangalan. Habang isinusulat ang mga notang tutugtugin, inihahanda rin niya ang pabalat ng iskor. Pinagsama niya ang tatlong pamagat sa isang aklat, inayos ang puwesto ng mga letra at pinag-iba ang mga kulay. Ang mga bilin niya sa papel at kulay sa liham ay mga tiyak na tagubilin para sa iskor na unang hahawakan ng mambabasa.
Natanggap ni Debussy ang mga pahina para sa pagwawasto noong Agosto, at inilathala ang koleksiyon noong Oktubre 20 ng taong iyon. Inialay niya ito sa pintor na si Jacques-Émile Blanche. Si Ricardo Viñes ang unang tumugtog nito sa Salle Érard sa Paris noong Enero 9, 1904. Pagkatapos tapusin ang mga piyesa at ihanda ang limbagan sa tag-init, inilabas ang iskor sa taglagas, saka tinugtog ng piyanista ang tatlo sa harap ng mga tagapakinig sa taglamig. Tinugtog ni Viñes ang Pagodes, La soirée dans Grenade at Jardins sous la pluie sa konsiyerto ng Société nationale de musique. Sa Paris ipinakilala ang koleksiyong natapos ni Debussy sa Bichain.
Ang gamelan ng Java sa Pandaigdigang Eksposisyon sa Paris
Makikita sa unang piyesa, Pagodes, ang impluwensiya ng gamelan ng Java na narinig ni Debussy sa Pandaigdigang Eksposisyon sa Paris noong 1889. Ang gamelan ay isang pangkat ng magkakaibang instrumento na sabay-sabay tinutugtog. Sa mga tradisyonal na pangkat ng Java at Bali, sentro ang mga instrumentong perkusyon na yari sa bronse, kasama ang iba pang instrumento. Ginagamit ang ganitong musika sa mga ritwal ng palasyo at nayon, pagtitipon ng komunidad at dulang may mga aninong tauhan. Bago pa ito marinig ni Debussy sa Paris, ginagamit na ng mga musikero ang mga instrumentong iyon sa mga ritwal at pagtatanghal. Sa eksposisyon, naipakilala ang kanilang musika sa mga tagapakinig sa Europa.

Kasama sa eksposisyon ang mga tanghalan ng Netherlands at isang lugar na ginawang kahawig ng nayon sa Java. May mga instrumentong gamelan na dinala sa Pransya bilang regalo sa pamahalaang Pranses ng isang opisyal ng Dutch East Indies. Kaugnay ng kolonyal na pamamahala at pag-oorganisa ng eksposisyon ang paglipat ng mga instrumento at ang mga pagtatanghal. Kaya kailangang tingnan ang pagtuklas ni Debussy sa bagong tunog ng Java kasabay ng kuwento ng pagdadala ng mga musikero at instrumento mula sa kolonya patungong Paris. Kahit naging tanyag ang mga piyesa niya para sa piyano, nagpatuloy nang hiwalay ang tradisyon ng mga musikerong Javanese na pinagmulan ng mga tunog na ginamit niya.

Sa Pagodes, isinalin ni Debussy ang impluwensiya ng gamelan sa mga agwat na tinatawag na fourth at fifth at sa pagsasama ng tunog mula sa magkakaibang saklaw ng piyano. Pinagsama niya ang mababang tunog, paulit-ulit na maiikling hugis ng mga nota at paggalaw sa mataas na saklaw. Ang gayong hugis ay isang maikling pagkakaayos ng mga nota na maaaring ulitin o baguhin. Isinulat niya para sa iisang piyano ang mga katangiang narinig niya sa tunog ng gamelan. Sa paghahati ng magkakaibang saklaw sa dalawang kamay ng tumutugtog, binigyan niya ng kongkretong anyo ang impluwensiya sa isang instrumentong iba sa mga gamit ng pangkat sa Java.
Ang gabi sa Granada at paggunita ni Falla kay Debussy
Sa ikalawang piyesa, La soirée dans Grenade, may tagubiling sundin ang galaw ng habanera. Gumamit si Debussy ng ritmo ng sayaw sa piyesang ipinangalan niya sa isang lungsod ng Espanya. Isang araw lamang siyang nanatili sa Espanya, ngunit mataas ang pagtingin ng Espanyol na kompositor na si Manuel de Falla sa pagiging Espanyol ng musikang ito. Kahit hindi siya isang kompositor na matagal naglakbay upang pag-aralan ang lokal na musika, nakasulat si Debussy ng akdang makikilala ng kasamahang mula sa Espanya. Sa paulit-ulit na ritmo ng sayaw sa ilalim ng pamagat na Granada, nakilala ni Falla ang mga katangian ng musikang Espanyol.

Noong 1920, isinulat ni Falla ang piyesa para sa gitara na Homenaje para sa isang espesyal na isyu ng magasin na gumugunita kay Debussy. Kalaunan, gumawa rin siya ng bersiyon para sa piyano. Sa hulihan, sinipi niya ang musika ng La soirée dans Grenade. Ginamit niya sa gitara ang pariralang isinulat ni Debussy para sa piyano bilang paggunita sa kapwa kompositor. Ang piyesang nagsimula sa proyekto ng magasin ay may bahaging muling tumutugtog sa himig ni Debussy bilang parangal sa kanya. Ang musikang pinahalagahan ni Falla ay naging bahagi ng sarili niyang piyesa ng paggunita, na nanatili sa mga bersiyon para sa gitara at piyano.
Sa paghahanda ng La soirée dans Grenade, gumamit din si Debussy ng nauna niyang akda. Muli niyang inayos ang musika mula sa Lindaraja, na isinulat niya para sa dalawang piyano. Ang mga sangkap na dating pinaghahatian ng dalawang tumutugtog ay ginamit niya para sa solong piyano. Bago niya isulat ang piyesang may pangalan ng lungsod ng Espanya, nasubukan na niya ang kaugnay na musika sa ibang kombinasyon ng mga instrumento. Sa Estampes, inayos niya muli ang mga sangkap na iyon, inilagay pagkatapos ng Pagodes at iniugnay sa huling piyesang gumagamit ng mga awiting Pranses.
Ang dalawang awit sa hardin na inuulan
Dalawang awiting Pranses ang nasa ikatlong piyesa, Jardins sous la pluie. Ginamit ni Debussy ang mga himig ng Nous n’irons plus au bois at Do, do, l’enfant do. Maaaring isalin ang unang pamagat bilang Hindi na tayo pupunta sa kakahuyan; ang ikalawa naman ay mga salitang ipinanghihimbing sa bata. Sa piyesang may ulan sa pamagat, ginamit niya ang mga himig na inaawit ng mga tao. Inilagay niya ang mga awit sa mabilis gumalaw na musika ng piyano, kaya ang panghuli sa tatlo ay nabuo mula sa mga pamilyar na tunog ng Pransya.

Posibleng nagbigay ng ideya sa komposisyon ang pagpipinta ni Blanche ng larawan ni Debussy sa isang araw na umuulan. Gayunman, hindi ito matitiyak bilang dahilan ng pagkakasulat ng piyesa. Bukod dito, muling ginamit ni Debussy sa Jardins sous la pluie ang musika mula sa hindi nailathalang Images noong 1894. Kasama na sa naunang iskor ang Nous n’irons plus au bois. Kaya sa huling piyesa, pagkatapos ng musika ng Java at sayaw ng Espanya, naroon ang awiting Pranses at ang musikang para sa piyano na sinubukan ni Debussy siyam na taon bago nito.
Sa huling piyesa, nagpapatuloy ang musikang sumisipi sa mga awiting Pranses at nagiging E major sa pagtatapos. Maaaring ihambing ang pagbabagong ito sa pagtigil ng ulan at pagsikat ng araw. Ang paghahambing sa panahon ay isang pagbasa sa pamagat kasabay ng pagbabago ng tonalidad. Binabago ni Debussy ang tonalidad habang umuusad ang musika, at tinatapos niya ito sa E major. Nasa iisang piyesa ang pagsipi sa mga awit at ang pagbabago sa hulihan. Kahit may ulan sa pamagat, hindi niya inuulit ang parehong musika hanggang sa pinakadulo.
Magkakaibang sangkap na tinutugtog sa iisang piyano
Kapag pinakinggan ang tatlong piyesa nang sunod-sunod, maihahambing ang magkakaibang musikang ginamit ni Debussy. Sa Pagodes, sentro ang impluwensiya ng pangkat sa Java; sa La soirée dans Grenade, ang habanera; at sa Jardins sous la pluie, ang mga awiting Pranses. Magkakaiba ang mga pamagat at ang paraan ng pagbubuo niya ng musika sa bawat isa. Sa iisang koleksiyon, nagtipon ang karanasan niya sa tunog ng gamelan, pagsubok sa piyesa para sa piyano na may estilong Espanyol at mga awiting pambatang nasa nauna niyang iskor. Pare-parehong para sa solong piyano ang tatlo, ngunit magkaiba ang kanilang mga sangkap at pag-usad.
Nasa mga listahan ng tanghalian at hapunan ng Mahina ang lahat ng tatlong piyesa ng Estampes na tinugtog ni Zoltán Kocsis. Iisang piyanista ang tumutugtog, ngunit magkakaiba ang musikang ginamit sa bawat piyesa. Sa Pagodes, ginamit ang mga pagitan ng nota at magkakaibang saklaw na may impluwensiya ng pangkat sa Java; sa La soirée dans Grenade, inuulit ang habanera. Sa huling Jardins sous la pluie, inilagay ang dalawang awiting inaawit sa Pransya. Habang binabago ni Debussy ang nauna niyang musika para sa piyano, inilagay niya sa tatlong magkakahiwalay na iskor ang pangkat na narinig sa eksposisyon, sayaw at mga pamilyar na awit.
Pakikinig sa Mahina
Sa Mahina, pinatutugtog namin ang tatlong piyesa ng Estampes sa pagganap ni Zoltán Kocsis. Kapag alam ninyo kung paano naging musika para sa piyano ang pangkat ng Java, sayaw ng Espanya at mga awiting pambata ng Pransya, mas masayang kilalanin ang pagkakaiba ng tatlo habang nakikinig.





