در این مقاله
پاسخ کوتاه
دبوسی در تابستان 1903 مجموعه پیانویی «چاپنگارهها» را به پایان رساند. در سه قطعه با عنوانهای «پاگوداها»، «شامگاه در گرانادا» و «باغها زیر باران»، از گاملان جاوه، ریتم رقص اسپانیایی و ترانههای کودکان فرانسه استفاده کرد. هنگام نوشتن این مجموعه در بیشان، روستایی در فرانسه، اقامت داشت. او در نامهای به آندره مساژه، رهبر ارکستر، نوشت که وقتی پول سفر کافی نباشد، تخیل جای آن را میگیرد.
مطالعه عمیقتر
قطعههایی که در بیشان نوشته شدند و در پاریس نخستین بار اجرا شدند
دبوسی این سه قطعه را در تابستان 1903، هنگام اقامت در بیشان در شمال بورگونی، نوشت. نامهای که همان زمان برای مساژه فرستاد، از فکر کردن به سرزمینهای دور و دشواری تأمین هزینه سفر حکایت دارد. عنوانهای «چاپنگارهها» به بناهایی بیرون از فرانسه و شهری در اسپانیا اشاره میکنند، اما دبوسی مجموعه را در فرانسه به پایان رساند. او به جای ثبت پیاپی مقصدها در یک دفتر سفر، از موسیقیهایی که شنیده بود و نتهایی که پیشتر نوشته بود استفاده کرد. سال پیش از آن، در 1902، اپرای «پلئاس و ملیزاند» را روی صحنه برده بود و از 1903 نیز روی اثر ارکستری «دریا» کار میکرد. تابستان نگارش «چاپنگارهها» در دورهای قرار داشت که کارهای اپرایی، ارکستری و پیانویی او در پی هم پیش میرفتند.
دبوسی جزئیات چاپ مجموعه را نیز تعیین کرد. کاغذ را انتخاب کرد و از ناشر خواست عنوان مجموعه و مونوگرام نامش را با رنگ طلایی کمرنگ و عنوان هر قطعه را با رنگ آبی چاپ کند. مونوگرام نشانی است که از ترکیب حروف نام ساخته میشود. او همزمان با نوشتن نتهای اجرا، جلد پارتیتور را نیز آماده میکرد. برای گردآوردن عنوانهای سه قطعه در یک مجموعه، رنگها را از هم جدا و جای حروف را مشخص کرد. سفارشهای مربوط به کاغذ و رنگ که در نامه فرستاد، دستورهای مشخصی برای ساخت نسخهای بود که خواننده برای نخستین بار به دست میگرفت.
در اوت همان سال، دبوسی نمونه چاپی را برای تصحیح دریافت کرد و مجموعه را در 20 اکتبر منتشر کرد. اثر به ژاکامیل بلانش، نقاش، تقدیم شد. ریکاردو وینیِس نخستین اجرای آن را در 9 ژانویه 1904 در تالار ارار پاریس بر عهده داشت. دبوسی در تابستان قطعهها را تمام و چاپ را آماده کرد، نتها در پاییز منتشر شدند و در زمستان پیانیست هر سه را برای شنوندگان اجرا کرد. وینیِس «پاگوداها»، «شامگاه در گرانادا» و «باغها زیر باران» را در کنسرت انجمن ملی موسیقی نواخت. مجموعهای که دبوسی در بیشان تکمیل کرده بود، در پاریس به مخاطبان معرفی شد.
آشنایی با گروهنوازی جاوه در نمایشگاه جهانی پاریس
در نخستین قطعه، «پاگوداها»، تأثیر گاملان جاوه شنیده میشود؛ موسیقیای که دبوسی در نمایشگاه جهانی پاریس در سال 1889 شنیده بود. گاملان گروهنوازی با مجموعهای از سازهاست. در گروهنوازی سنتی جاوه و بالی، سازهای کوبهای برنزی در مرکز قرار داشتند و سازهای دیگر همراه آنها نواخته میشدند. این گروهها در آیینهای دربار و روستا، گردهماییهای محلی و نمایش سایه نیز حضور داشتند. پیش از آنکه دبوسی در پاریس با این موسیقی آشنا شود، موسیقیدانان با همین سازها آیینها و اجراهای خود را برگزار میکردند. نمایشگاه فرصتی برای معرفی این موسیقی به شنوندگان اروپایی بود.

در نمایشگاه، بخش هلند و محوطهای با بازسازی یک روستای جاوه نیز وجود داشت. در میان سازهای گاملانی که آن زمان به فرانسه منتقل شدند، سازهایی بود که یکی از کارگزاران هند شرقی هلند به دولت فرانسه هدیه داده بود. جابهجایی نوازندگان و سازها با حکومت استعماری و اداره نمایشگاه ارتباط داشت. تجربه دبوسی از شنیدن موسیقی جاوه و کشف صداهایی تازه را باید در کنار چگونگی انتقال این سازها و موسیقیدانان از مستعمره به پاریس بررسی کرد. پس از مشهور شدن قطعه پیانویی دبوسی نیز، سنت موسیقیدانان جاوه که آن مواد موسیقایی را مینواختند، بهطور مستقل ادامه یافت.

دبوسی در «پاگوداها» تأثیر گاملان را با فاصلههای چهارم و پنجم و ترکیب صداهای مناطق مختلف صوتی بازتاب داد. صداهای طنینانداز بخش بم پیانو، نقشهای تکرارشونده و حرکت بخش زیر در کنار هم قرار میگیرند. نقش موسیقایی، آرایش کوتاهی از نتهاست که میتوان آن را تکرار یا دگرگون کرد. دبوسی صدای گروهنوازی گاملان را در نتهایی بازتاب داد که برای یک پیانو نوشته بود. با سپردن مناطق مختلف صوتی به دو دست نوازنده، آن تأثیر را در سازی متفاوت از سازهای گروه جاوه شکل داد.
شامگاه گرانادا و یادبود دبوسی به قلم فایا
در دومین قطعه، «شامگاه در گرانادا»، دستور داده شده است که حرکت هابانرا دنبال شود. دبوسی با استفاده از ریتم رقص، قطعهای ساخت که نام یک شهر اسپانیایی را بر خود دارد. او فقط یک روز در اسپانیا اقامت کرده بود، اما مانوئل د فایا، آهنگساز اسپانیایی، ویژگی اسپانیایی این اثر را بسیار ارزشمند میدانست. دبوسی بدون آنکه در سفرهای طولانی موسیقی محلی را فراگرفته باشد، موسیقیای نوشت که همکار اسپانیاییاش آن را بازمیشناخت. در ریتم رقصی که زیر عنوان گرانادا تکرار میشود، ویژگیهای موسیقی اسپانیا وجود داشت که آن آهنگساز همکار تشخیص داده بود.

فایا در سال 1920 قطعه گیتاری «اُماژ» را برای شماره ویژه یک مجله در یادبود دبوسی نوشت. بعدها خودش آن را برای پیانو نیز تنظیم کرد. در پایان اثر، از موسیقی «شامگاه در گرانادا» نقل کرد. به این ترتیب، عبارتی که دبوسی برای پیانو نوشته بود، در قطعه گیتاری فایا به یاد همکارش به کار رفت. قطعهای که از طرح یادبود مجله آغاز شده بود، بخشی از ملودی دبوسی را دوباره به صدا درمیآورد و به او ادای احترام میکرد. موسیقیای که فایا ستوده بود، در اثر یادبود او نیز قابل اجرا شد و در دو نسخه گیتار و پیانو باقی ماند.
دبوسی هنگام آماده کردن «شامگاه در گرانادا» از آثار قبلی خود نیز بهره برد. موسیقی «لینداراخا»، قطعهای که پیشتر برای دو پیانو نوشته بود، را بازپرداخت کرد و به کار گرفت. مواد اثری که دو نوازنده اجرای آن را میان خود تقسیم میکردند، به قطعهای برای پیانوی تنها منتقل شد. پیش از نوشتن اثری با نام یک شهر اسپانیایی، او موسیقی مرتبط با اسپانیا را در ترکیب سازی دیگری آزموده بود. در «چاپنگارهها» همان مواد را دوباره سامان داد، پس از «پاگوداها» قرار داد و به آخرین قطعه که از ترانههای فرانسه استفاده میکند، پیوند زد.
دو ترانه در باغهای بارانخورده
در سومین قطعه، «باغها زیر باران»، دو ترانه فرانسوی حضور دارند. دبوسی از ملودیهای «Nous n’irons plus au bois» و «Do, do, l’enfant do» استفاده کرد. عنوان اول را میتوان «دیگر به جنگل نخواهیم رفت» ترجمه کرد؛ عنوان دوم سخنی برای خواباندن کودک است. دبوسی در قطعهای که باران را در عنوانش آورده بود، ملودیهایی را به کار گرفت که مردم میخواندند. او مواد این ترانهها را در نتهای پرتحرک پیانو گنجاند و آخرین قطعه از سهگانه را با موسیقی آشنای فرانسوی ساخت.

ممکن است کشیدن پرتره دبوسی به دست بلانش در یک روز بارانی، انگیزهای برای آهنگسازی بوده باشد. با این حال، نمیتوان این احتمال را بهعنوان علت قطعی ساخت اثر پذیرفت. جدا از آن، دبوسی موسیقی «تصاویر» منتشرنشده سال 1894 را در «باغها زیر باران» دوباره به کار برد. در نتهای قدیمی نیز «Nous n’irons plus au bois» وجود دارد. آخرین قطعه که پس از موسیقی جاوه و رقص اسپانیایی قرار گرفته است، علاوه بر ترانههای فرانسوی، موسیقی پیانوییای را نیز حفظ میکند که دبوسی نُه سال پیش آزموده بود.
در آخرین قطعه، موسیقی برگرفته از ترانههای فرانسوی ادامه مییابد و در پایان به می ماژور تغییر میکند. میتوان این تغییر را به قطع شدن باران و بیرون آمدن آفتاب تشبیه کرد. این تعبیر مربوط به هوا، تفسیری است که عنوان قطعه را در کنار تغییر تونالیته میخواند. دبوسی در جریان موسیقی تونالیته را تغییر داد و قطعه را در می ماژور به پایان برد. بخشهای برگرفته از ترانهها و تغییر پایانبندی، هر دو در همان قطعه قرار دارند. او باران را در عنوان آورد، اما تا پایان موسیقی یکسانی را تکرار نکرد.
مواد متفاوتی که با یک پیانو نواخته میشوند
با شنیدن سه قطعه به ترتیب، میتوان مواد موسیقایی متفاوتی را که دبوسی برای پیانو استفاده کرده است مقایسه کرد. در «پاگوداها» تأثیر گروهنوازی جاوه، در «شامگاه در گرانادا» هابانرا و در «باغها زیر باران» ترانههای فرانسه محور اصلیاند. دبوسی برای هر قطعه عنوانی جدا انتخاب کرد و موسیقی آن را به شیوهای متفاوت ساخت. تجربه شنیدن رنگ صوتی گاملان، آزمودن موسیقی پیانویی به سبک اسپانیا و ترانههای کودکانهای که در نتهای قبلی به کار رفته بودند، در یک مجموعه گرد آمدند. هر سه برای پیانوی تنها نوشته شدهاند، اما مواد و شیوه پیش رفتن آنها تفاوت دارد.
در فهرست موسیقی ناهار و شام ماهینا، هر سه قطعه «چاپنگارهها» با نوازندگی زولتان کوچیش قرار دارند. یک پیانیست هر سه را مینوازد، اما مواد موسیقایی آنها متفاوت است. «پاگوداها» از فاصلهها و مناطق مختلف صوتی تحت تأثیر گروهنوازی جاوه استفاده میکند و «شامگاه در گرانادا» هابانرا را تکرار میکند. در آخرین قطعه، «باغها زیر باران»، دو ترانه رایج در فرانسه گنجانده شده است. دبوسی با بازنگری موسیقی پیانویی قبلی خود، گروهنوازی شنیدهشده در نمایشگاه، رقص و ترانههای آشنا را در نتهای این سه قطعه برای پیانوی تنها جای داد.
موسیقیای که در ماهینا میشنوید
در ماهینا، سه قطعه «چاپنگارهها» را با نوازندگی زولتان کوچیش برای شما پخش میکنیم. وقتی بدانید گروهنوازی جاوه، رقص اسپانیایی و ترانههای کودکان فرانسه چگونه به موسیقی پیانو تبدیل شدهاند، بازشناختن هر یک از سه قطعه نیز لذتبخش میشود.





