W tym artykule
- 14 scen napisanych podczas urlopu poważnego kompozytora
- Jedyny utwór, który odleciał osobno jeszcze za życia kompozytora
- Wiolonczela prowadzi jedną długą krzywą
- 2 fortepiany nie zatrzymują powierzchni wody
- Muzyka brzmi spokojnie, choć pozostaje w ciągłym ruchu
- Czas usłyszeć jeszcze jedną warstwę pod słynną melodią
- Cztery pytania o skład i ruch w „Łabędziu”
Krótka odpowiedź
„Łabędź” jest częścią 14-utworowego „Karnawału zwierząt”, napisanego przez Saint-Saënsa w 1886 roku. W oryginalnym składzie wiolonczela prowadzi długą melodię, a 2 fortepiany nieustannie powtarzają krótkie figury wznoszące się i opadające. Jeśli wiolonczela brzmi jak łabędź na powierzchni, fortepiany nie są zwykłym akompaniamentem, lecz wodą pozostającą w ciągłym ruchu. Najpierw posłuchaj samej wiolonczeli, a za 2. razem śledź powtórzenia fortepianów; wtedy wyraźniej usłyszysz ruch tworzony wspólnie przez obie warstwy.
Trzy wskazówki pomagające osobno usłyszeć łabędzia i wodę
- „Łabędź” należy do „Karnawału zwierząt” z 1886 roku i był wyjątkiem, który Saint-Saëns dopuścił do osobnych wykonań za życia.
- W oryginale pod długą melodią wiolonczeli krótkie figury powtarzają 2 fortepiany.
- Gdy osobno posłuchasz zmian smyczka w wiolonczeli i regularnego ruchu fortepianów, a następnie połączysz obie warstwy, jednocześnie usłyszysz spokój i ruch.
W szczegółach
14 scen napisanych podczas urlopu poważnego kompozytora
W 1886 roku Saint-Saëns przebywał w małej austriackiej miejscowości i napisał 14-utworową suitę na karnawałowe spotkanie. Pojawiają się w niej lwy, kury, żółwie, słoń i kangury, ale także pianiści oraz skamieliny.
Osobę znającą tylko „Łabędzia” może zaskoczyć humor pozostałych części. Umieszczenie wiolonczelowego utworu o długim oddechu pomiędzy szybkimi i figlarnymi portretami zwierząt tworzy w tej samej suicie zupełnie inną temperaturę czasu.
Jedyny utwór, który odleciał osobno jeszcze za życia kompozytora
Saint-Saëns obawiał się, że suita stanie się sławniejsza niż jego poważne dzieła, dlatego za życia nie zezwalał na publiczne wykonanie całości, czyniąc wyjątek dla „Łabędzia”. Los Angeles Philharmonic wiąże oddzielną publikację utworu z uporządkowanym pięknem wolnej melodii wiolonczeli unoszącej się nad 2 fortepianami.
Kompozytor ograniczał za życia prezentowanie całej suity, lecz pozwalał wykonywać „Łabędzia”. Dzięki temu utwór zyskał samodzielne życie wcześniej niż cały „Karnawał zwierząt” i mógł szeroko wejść do repertuaru wiolonczelowego.
Wiolonczela prowadzi jedną długą krzywą
Melodia wiolonczeli nie naśladuje ruchu zwierzęcia krótkimi, odcinanymi nutami, lecz szeroko wznosi się i opada. Posłuchaj, czy także przy zmianie kierunku smyczka kolejne dźwięki łączą się w jeden oddech oraz jak wraz z wejściem w wyższy rejestr zmieniają się barwa i natężenie.
Podczas pierwszego słuchania nie próbuj zapamiętać melodii. Odszukaj raczej miejsce, w którym fraza wznosi się najwyżej, i chwilę, gdy uwalnia napięcie. Możesz pomyśleć o łuku szyi łabędzia, ale nie musi to być jedyne prawidłowe wyobrażenie. W dźwięku naprawdę słychać szeroki rejestr wiolonczeli i długi kierunek smyczka.
2 fortepiany nie zatrzymują powierzchni wody
W „Łabędziu” wolna melodia wiolonczeli unosi się nad 2 fortepianami. Oryginalny skład „Karnawału zwierząt” obejmuje 2 solowe fortepiany.
Fortepiany regularnie powtarzają krótkie nuty, lecz harmonia i położenie nie są za każdym razem identyczne. Gdy wiolonczela długo trwa na jednej linii, drobne fale pod nią nadal się poruszają, nie pozwalając muzyce zastygnąć. Słuchając osobno fortepianów, można odkryć znacznie gęstszy i bardziej zajęty utwór, niż się wydaje.
Muzyka brzmi spokojnie, choć pozostaje w ciągłym ruchu
Kiedy znów posłuchasz wiolonczeli i fortepianów razem, nakładają się dwa rodzaje czasu. Wiolonczela tworzy szeroką linię w długim oddechu, a fortepiany nieprzerwanie płyną krótkimi jednostkami. Kontrast spokojnej góry i ruchliwego dołu dobrze odpowiada wrażeniu łabędzia sunącego po wodzie.
Porównując wykonania, oceń nie tylko emocjonalny wyraz wiolonczeli, lecz także szybkość i lekkość figur fortepianowych. Gdy fortepiany wysuwają się zbyt mocno, fale stają się głównym bohaterem; gdy znikają nadmiernie w tle, wiolonczela zdaje się wisieć w pustce. Interpretacja zespołu ujawnia się w odległości między tymi warstwami.
Czas usłyszeć jeszcze jedną warstwę pod słynną melodią
Wolna melodia wiolonczeli w „Łabędziu” spoczywa na warstwie 2 fortepianów. Nawet podczas słuchania rozmaitych aranżacji znajomość tej pierwotnej faktury pomaga porównać, co zostało zachowane, a co zmienione.
Klasyczne opowieści Mahina Vegan Table robią tylko jeden krok dalej od melodii, którą rozpoznaje niemal każdy. Chcemy dzielić się sposobem słuchania, który pozwala w dowolnym wykonaniu „Łabędzia” usłyszeć także fale fortepianów poruszające się pod wiolonczelą.
Cztery pytania o skład i ruch w „Łabędziu”
- Czy „Łabędź” powstał na wiolonczelę i 1 fortepian?
- Nie. W oryginalnym „Karnawale zwierząt” wiolonczeli towarzyszą 2 fortepiany. Później rozpowszechniły się również wykonania z 1 fortepianem i w wielu innych składach.
- Z ilu utworów składa się „Karnawał zwierząt”?
- Z 14 utworów.
- Czy Saint-Saëns pozwalał wykonywać „Łabędzia” za życia?
- Tak. Ograniczał publiczne wykonywanie całego cyklu, ale dla „Łabędzia” uczynił wyjątek, zezwalając na wykonania i osobną publikację.
- Jak odnaleźć fortepiany podczas pierwszego słuchania?
- Na chwilę przestań śledzić melodię wiolonczeli i posłuchaj regularnych, krótkich figur wznoszących się i opadających poniżej. Następnie połącz obie warstwy, a ruch stanie się wyraźniejszy.
Sprawdź aktualne informacje o wizycie i przestrzeni Mahina Vegan Table.
Zobacz informacje o wizycie w Mahina Vegan Table
