Sa artikulong ito
Maikling sagot
Hindi galing sa pamagat na inilagay ni Bach sa Orchestral Suite Bilang 3 ang pangalang Air on the G String. Air ang pangalan ng ikalawang bahagi. Inayos ito ng biyolinistang si August Wilhelmj noong ika-19 na siglo bilang piyesang solo at itinakdang tugtugin sa G string. Ibinaba niya ang mga nota upang matugtog ang buong piyesa sa pinakamababang kuwerdas ng biyolin. Nang maging kilala ang pag-aayos, ginamit ang tagubilin sa pagtugtog na parang pamagat ng piyesa.
Mas malalim na pagbasa
Pagbabago ng tonalidad at saklaw para sa G string
Inilipat ni Wilhelmj ang orihinal mula D major tungo sa C major, at ibinaba rin ang saklaw ng himig. Ginawa niya ito upang G string lamang ang gamitin ng solong biyolinista. Ito ang pinakamababang tumunog sa apat na kuwerdas ng biyolin. Binago niya ang himig na isinulat ni Bach para sa pangkat ng mga kuwerdas upang maituloy ito ng isang musikero sa iisang kuwerdas. Nananatili ang kondisyong ito sa karaniwang pangalang Air on the G String. Air sa D major ang tinutugtog ng mga musikero ng kuwerdas sa suite; himig sa C major naman ang tinutugtog ng solista sa pag-aayos ni Wilhelmj.

Mga kuwerdas at basso continuo ang ginagamit sa orihinal na Air ni Bach. Sa basso continuo, pinupunan ng tagasaliw ang mga chord batay sa mababang himig at mga simbolo ng armonya. Patuloy na gumagalaw ang bass sa ilalim ng bahaging may himig, at kasabay na tumutugtog ang ibang mga tinig. Habang mahaba ang notang pinananatili ng isang tinig, gumagalaw ang iba. Isinulat ang musika upang magkaugnay ang gumagalaw na bass sa ilalim ng pangunahing himig at ang ibang bahagi ng mga kuwerdas. Sa bersiyong inayos ni Wilhelmj para sa solong biyolin, isang tao ang may hawak ng pangunahing himig; sa bahagi ni Bach, maraming bahagi ng kuwerdas ang magkasamang tumutugtog.
Naging napakapopular ang pag-aayos ni Wilhelmj noong bihirang itanghal ang mga akdang pang-orkestra ni Bach na malapit sa orihinal na anyo. Nakarating sa bagong mga musikero at tagapakinig ang bersiyong ginawang solo ang isang bahagi at ginamit ang tunog ng mababang kuwerdas. May tonalidad na D major at pangalang Air ang orihinal; may C major at tagubiling gamitin ang G string ang pag-aayos. Nagmula ang tanyag na pamagat sa tagubiling isinulat ng musikero sa sumunod na panahon sa isang tiyak na iskor, kaysa sa pangalan ng bahaging ginagamit ni Bach.
Ang iskor para sa solo na inilathala sa Boston noong 1880
Inilathala ng Thompson & Odell sa Boston ang iskor na Air for G String noong 1880. Para ito sa biyolin at piyano. Inilimbag ang bahaging inilagay ni Bach sa suite para matugtog ng dalawang tao. Sa halip na tipunin ang pangkat ng mga kuwerdas, may sariling bahagi ang biyolinista at piyanista. Ipinamahagi ng tagapaglathala sa Boston ang solong himig sa mababang kuwerdas at saliw ng piyano. Nagkaroon din ng iskor ang mga gustong tumugtog nito sa Amerika, lampas sa Europa kung saan nagtrabaho si Bach.
May French overture sa simula ng ikatlong suite. Nabuo ang anyong ito ng koleksiyon ng mga sayaw sa pamamagitan ng musika ni Lully na itinanghal sa korte ni Louis XIV. Sinusundan ang marangal at mabagal na simula ng mas mabilis na bahaging nasa estilo ng fugue. Sa ganitong estilo, sunod-sunod na ginagaya ng magkakaibang tinig ang parehong tema. Noong panahon ni Bach, tinatawag na ouverture ang mga suite na nagsisimula sa overture. Naipasa rin sa pangalang iyon ang tinatawag ngayong ikatlong suite. Nasa musikang nauuna sa Air ang pagkakabuo ng French overture.
Kasunod ng Air ang gavotte, bourrée at gigue. Magkakaiba ang ritmo at bilis ng mga sayaw sa suite. Inilagay ni Bach sa iisang akda ang overture, Air at mga sayaw. Sa pagkakasunod ng mga bahaging ito, pinagsama niya ang magkakaibang kumpas at katangian ng sayaw. Hiwalay na tinutugtog ang Air sa iskor ng solo; sa mga iskor ng suite, ang mga tumugtog sa unang overture ang nagpapatuloy hanggang sa mga kasunod na sayaw. Magkaiba ang musikang kasama sa programa kapag itinanghal ito bilang hiwalay na maikling piyesa o bilang ikalawang bahagi ng buong suite.
Pag-edit ni Mahler at makabagong pagtatanghal na nakatuon sa mga kuwerdas
Noong 1910, inilathala ng Schirmer ang bersiyong inedit ni Gustav Mahler mula sa limang bahaging pinili sa ikalawa at ikatlong suite ni Bach. Nagdagdag si Mahler ng tiyak na mga nota sa mga bahagi ng piyano at organ na gaganap sa basso continuo. Isinulat niya ang musikang dating pinupunan ng tagasaliw ayon sa bass at mga simbolo ng armonya. Kung inilipat ni Wilhelmj ang himig sa mababang kuwerdas ng biyolin, inedit naman ni Mahler ang musikang magkasamang tutugtugin ng orkestra at mga keyboard. Magkaibang mga bahagi ang binago nila sa pagtatanghal ng parehong mga akda ni Bach.

Naglagay din si Mahler ng mga tagubilin sa flute ng ikalawang suite. Sa mga malalakas na bahagi, magdaragdag ng ibang flute, at maaaring palakasin pa ng clarinet kung kailangan. Dapat tingnan ito kasabay ng laki ng pangkat ng kuwerdas na nasa isip niya. Nais niyang gumamit ng ibang instrumentong hinihipan upang hindi matabunan ng malaking pangkat ng kuwerdas ang flute. Sa pagsulat ng saliw sa mga nota at pagpapalakas ng mga instrumentong hinihipan, makikita ang pasya ng konduktor sa pagtutugma ng tunog ng tunay na orkestra.
Sa pagtatanghal ng Netherlands Bach Society sa Amsterdam noong 2017, ibang kombinasyon ang pinili ni Lars Ulrik Mortensen. Inalis niya ang mga instrumentong hinihipan at timpani sa ikatlong suite, at gumamit ng mga kuwerdas at keyboard. Batay ito sa teoryang idinagdag kalaunan ang mga bahaging hinihipan at maaaring may unang bersiyong nakatuon sa mga kuwerdas. Inihanda niya ang pagtatanghal na may mas kaunting instrumento ayon sa palagay na iyon. Talagang walang instrumentong hinihipan at timpani sa konsiyerto, ngunit ang paliwanag sa unang bersiyon ay teoryang binuo mula sa naipasang mga iskor.
Ang biyolinistang gumawa ng pag-aayos para sa G string
Sa rekomendasyon ni Liszt, nag-aral si Wilhelmj ng biyolin kay Ferdinand David sa Leipzig Conservatory. Si David ang concertmaster ng Gewandhaus Orchestra. Nagtanghal si Wilhelmj bilang solista sa iba’t ibang lugar sa Europa noong dekada 1860, at kalaunan ay naglibot sa Hilaga at Timog Amerika, Asya at Australia. Mula 1894, nagturo siya ng biyolin sa Guildhall School of Music sa London. Ipinasa ng musikero ang paraan ng pagtugtog sa pagtuturo sa mga mas bata. Matapos pag-aralan ang biyolin sa conservatory at tumugtog sa harap ng mga tagapakinig ng iba’t ibang bansa, bumalik siya sa harap ng mga estudyante.

Nagpatuloy din ang pakikipag-ugnayan niya kay Wagner. Madalas dumalaw si Wagner sa bahay ni Wilhelmj noong 1862. Isinulat mismo nito sa album niya ang unang walong bar ng overture ng Die Meistersinger noong taong iyon. Noong 1872, tinugtog niya ang biyolin sa Symphony Bilang 9 ni Beethoven sa pamumuno ni Wagner sa paglalagay ng batong pundasyon ng Bayreuth Festspielhaus. Pinili siya ni Wagner bilang concertmaster ng bagong festival orchestra. Ang solistang nag-ayos ng Bach para sa biyolin at piyano ay nagtrabaho rin sa ibang pagtatanghal bilang miyembro ng malaking orkestrang pinangunahan mismo ni Wagner.

Nananatili rin ang pangalan ni Wilhelmj sa biyoling pag-aari niya. Binili ng ama para sa kanya noong 1866 ang instrumentong ginawa ni Stradivari noong 1725. Doktor ng batas at amateur na biyolinista ang amang kumuha nito para sa anak. Marami siyang biyolin, ngunit lalo niyang pinahalagahan ang ibinigay ng ama. Ibinenta niya ito sa estudyanteng si Hugo Kupferschmidt noong 1896. Dumaan pa ito sa magkakaibang may-ari at kilala pa rin ngayon sa pangalang Wilhelmj. Nananatili ang pangalan niya sa kasaysayan ng pamagat ng pag-aayos at sa tala ng mga nagmay-ari sa instrumento.
Ang Air sa magkakaibang pagtatanghal
May mga notang lumulukso ng oktaba at mga notang sunod-sunod na gumagalaw sa bass ng Air. Hindi lamang paulit-ulit na parehong nota ang nasa ibaba habang mahaba ang himig sa itaas. Habang gumagalaw ang bass, nagpapalitan ng mga nota ang ibang tinig ng kuwerdas at magkasamang tinutugtog ang mahahaba at maiikling gumagalaw na nota. Sinusunod ng mga musikero ang haba at taas ng notang nasa sariling bahagi habang tumutugtog kasama ang ibang tinig. Sa iisang bahagi, naroon ang mahabang himig, gumagalaw na bass at mga tinig na pumupuno sa pagitan; kaya magkakaiba ang mga tungkulin ng mga tumutugtog.
Noong Oktubre 21, 2021, tinugtog ng Boston Symphony ang Air ni Bach bilang paggunita kay Bernard Haitink. Namatay siya noong araw na iyon, at si Andris Nelsons ang namuno sa konsiyerto. Sa pagpili ng piyesa, ginamit ng konduktor ang musika ni Bach bilang huling pagbati sa namatay na kasamahan. Isang bahagi ng matagal nang isinulat na suite ang itinanghal sa paggunita sa kapwa musikero. Kahit matapos ang panahon ni Bach, pinipili ng mga naghahanda ng konsiyerto ang musikang ito para sa isang tiyak na araw at tao.
Binago ni Wilhelmj ang tonalidad at taas ng himig ng Air, at itinakdang gamitin ng solista ang G string. Isinulat ni Mahler ang mga nota ng saliw sa keyboard ng mga suite ni Bach at iniutos na palakasin ang flute. Inalis ni Mortensen ang mga instrumentong hinihipan at timpani ayon sa teoryang nakatuon sa mga kuwerdas ang unang bersiyon. Inihanda ng mga sumunod na musikero ang Bach para sa magkakaibang instrumento at dami ng tumutugtog. Ang himig na ipinagpatuloy ng isang biyolinista sa mababang kuwerdas ay pinaghahatian ng mga musikero ng kuwerdas sa bass at iba pang tinig sa ibang pagtatanghal.
Pakikinig sa Mahina
Sa listahan ng musika ng Mahina, makikilala ninyo ang parehong musika sa dalawang pangalan: Air at Air on the G String. Bukod sa saya ng pagkilala sa piyesa, alalahanin din na isang musikero sa sumunod na panahon ang lumikha ng pamagat na pamilyar sa atin.





