Sa artikulong ito
Maikling sagot
Umabot si Jean-Pierre Rampal sa ikatlong taon ng medisina. Natuto siya ng instrumento habang pinakikinggan ang flute ng ama sa bahay, ngunit naalala niyang nais ng mga magulang na mag-aral siya ng medisina. Pinalawak niya ang musikang matutugtog sa paghahanap ng lumang mga iskor sa aklatan at paghiling ng bagong akda sa mga kompositor. Kasama si Lily Laskine, ginampanan niya ang dalawang solo sa Flute and Harp Concerto ni Mozart. Nasa mga listahan ng tanghalian at hapunan ng Mahina ang kanilang pagganap.
Mas malalim na pagbasa
Ang flute sa bahay at pag-aaral ng medisina
Ama niyang si Joseph Rampal ang unang guro. Sa panayam, naalala niyang nais ding tumugtog matapos marinig ang flute ng ama sa bahay. Nag-alala ang ama na mapabayaan niya ang pag-aaral dahil dito. Sinabi ni Rampal na umabot siya sa ikatlong taon ng medisina, ngunit wala roon ang isip niya. Habang ginagawa ang pag-aaral na gusto ng mga magulang, natutuhan niya ang instrumento sa ama.
Nahinto ang pag-aaral niya ng medisina dahil sa sapilitang paggawa ng mga German na awtoridad ng pananakop noong 1943. Nagtago siya sa Marseille at Paris upang maiwasan ang pagpapadala sa paggawa. Matapos pumasok sa Paris Conservatory, nakakuha siya ng unang gantimpala sa flute noong 1944. Habang palipat-lipat upang umiwas sa sapilitang paggawa, naging estudyante ng flute sa conservatory ang dating estudyante ng medisina. Kinailangang baguhin ng batang gustong tumugtog ang tirahan at pag-aaral sa gitna ng digmaan. Sa pagitan ng pag-alis sa medisina at gantimpala sa musika, naranasan niya ang pag-iwas sa sapilitang paggawa sa ilalim ng pananakop.
Sa mga duet ng ama at anak, si Joseph ang may ikalawang flute. Naalala ni Rampal na nagsimula sa mga madaling duet nina Devienne at Altès. Nakikinig siya sa ama habang itinutugma ang taas ng mga nota at natututuhan ang piyesa. Kahit isang maling nota ay pinapansin sa klase, at kailangan niyang tapusin ang unang gawain bago lumipat sa susunod. Sa paggunita ng magiging solista, unang karanasan sa pag-aaral ang duet na tumutugma ang tunog sa ibang musikero.
Paghahanap ng mga iskor sa labas ng entablado
Mismong hinahanap ni Rampal ang mga iskor na tutugtugin. Sa parehong panayam, ipinaliwanag niyang sinuri ang mga katalogo ng aklatan at nakakuha ng mga kopya at microfilm. Kailangang makuha muna ang materyal upang madagdagan ang mga akdang maipakikilala sa entablado. Bukod sa pagbili ng iskor ng kilalang piyesa, hinanap at binasa niya ang mga akdang iniingatan ng aklatan.

Magkasamang nasa koleksiyon ng mga rekording para sa sentenaryo ng kapanganakan niya ang mga Baroque na concerto at makabagong akda. Mula kina Telemann at Bach hanggang kina Nielsen at Poulenc, maraming panahon ang kinakatawan ng mga kompositor. Muling ipinakilala ni Rampal ang mga lumang akda habang nagrekord at unang nagtanghal ng bago. Nasa tala ng isang musikero ang mga kompositor ng magkakaibang panahon. Patuloy niyang tinugtog ang nahanap sa aklatan at inihanda ang bagong musika ng mga kapanahon. Ipinakikita rin ng koleksiyon ng paggunita ang dalawang gawaing ito.
Matagal na kasama ni Rampal ang keyboard player na si Robert Veyron-Lacroix. Magkasama silang nagtanghal at nagtulungan sa loob ng tatlumpu’t limang taon. Sa mga akda para sa flute at keyboard, magkasama nilang inihanda ang iskor at humarap sa entablado. May ganitong matagal na kasamahan sa karera niya bilang solista. Si Veyron-Lacroix ang tumugtog ng piyano sa unang pagtatanghal ng sonata ni Poulenc sa Amerika. Nagpatuloy ang pagtutulungan sa pagpapakilala ng bagong akda sa ibang bansa.
Pranses na sonatang sinuportahan ng Amerika
Ipinagawa ng Library of Congress ang Sonata for Flute and Piano ni Poulenc sa suporta ng Coolidge Foundation. Sa sariling talambuhay, inalala ni Rampal ang tawag ni Poulenc. Ayon sa kanya, sinabi ng kompositor na isusulat na ang sonatang nais niya at Amerika ang magbabayad. Nais ni Rampal ng bagong sonata, at isinulat ito ni Poulenc. Nadagdagan ng pagpapagawa at suporta ng institusyong Amerikano ang paghahanda ng Pranses na kompositor at musikero. Nang matapos ang akda, si Rampal at si Poulenc mismo ang unang nagtanghal.
Naganap ang unang pagtatanghal sa buong mundo sa Strasbourg noong Hunyo 18, 1957. Si Rampal ang may flute at si Poulenc ang may piyano. Muling tinugtog nila ang ikalawang bahagi nang magustuhan ng mga tagapakinig. Nang sumunod na taon, sina Rampal at Veyron-Lacroix ang unang nagtanghal nito sa Amerika sa Library of Congress. Sa bansa ng institusyong nagpagawa, kasama niya ang ibang piyanista. Matapos isulat ang sonata, lumahok mismo si Poulenc sa keyboard; sa mga sumunod, kinuha ng matagal na kasamahan ni Rampal ang papel.
Sa unang pagtatanghal sa Amerika noong 1958, ginamit ni Rampal ang pilak na flute na ginawa ni Louis Lot noong 1880. Bahagi ito ng Dayton C. Miller Instrument Collection sa Library of Congress. Sa unang pagpapakilala sa mga Amerikano ng bagong sonata, ginamit niya ang instrumentong ginawa sa naunang siglo. Nasa aklatan ang flute, at ginamit niya sa pagtatanghal doon. Magkasama nila ni Veyron-Lacroix na ipinakilala ang ipinagawang akda. Inihanda ng institusyon ang lugar ng pagtatanghal at iniingatan din ang instrumentong ginamit.
Mozart kasama ang harp at isang gabi sa telebisyon
Magkasamang tinugtog nina Rampal at Lily Laskine ang Flute and Harp Concerto K.299 ni Mozart. Kasama ang Paillard Chamber Orchestra at konduktor na si Jean-François Paillard. Parehong solong instrumento ang flute at harp, at ginampanan nila ang sariling mga solo kasama ang orkestra. Nasa 100 Best Relaxing Classics din ang kanilang Andantino, at nasa mga listahan ng tanghalian at hapunan ng Mahina ang track mula sa parehong album. Magkasama ang flute ni Rampal at harp ni Laskine sa pagganap ng Mozart.

Magkasama rin silang tumugtog ng Mozart sa telebisyon. Noong Hunyo 26, 1975, tinugtog nila ang ikalawang bahagi sa Le Grand Échiquier ng Antenne 2. Nakatuon ang programa sa mang-aawit na si Léo Ferré, ngunit kasama rin ang jazz ni Claude Bolling, mga arya ng opera at musikang pangkoro ni Fauré. Inayos ng mga producer ang magkakaibang genre sa iisang palabas. Bahagi nito ang Mozart nina Rampal at Laskine. Ang dalawang musikerong magkasamang gumawa ng album ay lumahok din sa telebisyon gamit ang parehong solong mga instrumento.
Inalala ni Claude Bolling ang simula ng Suite for Flute and Jazz Piano Trio na ginawa nila ni Rampal. Ayon sa kanya, nais ni Rampal na tumugtog kasama ang mga musikero ng jazz, ngunit hiniling ang musikang mananatiling klasikal ang flute at gumagamit ng wika ng jazz ang piyano. Ginawa ni Bolling ang akda ayon dito, kasama ang double bass at drums. Tiyak na iminungkahi ng solistang flutist sa piyanista ang katangian ng bagong musika. Sa iisang akda, may magkakaibang papel ang apat na instrumentong kaugnay ng ibang paraan ng pagtugtog.
Mga himig ng Japan sa flute at harp
Si Akio Yashiro ang nag-ayos ng album ng mga himig ng Japan nina Rampal at Laskine. Kasama ang Haru no umi, Akatonbo, oyayi ng rehiyong Chūgoku, awit sa pag-aalaga ng baka ng Nanbu at Sakura Sakura. Ginamit ng dalawang Pranses na musikero ang mga iskor na inayos ni Yashiro para sa flute at harp. Lumahok sa paggawa ng album ang pumili ng musika at nag-ayos nito para sa dalawang instrumento. Kasama sa pangalan ng mga solista ang tagapag-ayos, at tinipon sa iisang album ang mga piyesang Japanese na magkakaiba ang pinagmulan.

Isinulat ni Michio Miyagi ang Haru no umi para sa koto at shakuhachi. Instrumentong may kuwerdas ang koto, at hinihipan naman ang shakuhachi. Sa pag-aayos, inilipat sa harp at flute ang musika nila. Kasama ito sa unang album, inalis sa sumunod na mga bersiyon, saka ibinalik sa muling inilabas na LP. Kaya kahit pareho ang pangalan ng album, nagbabago ang mga track ayon sa bersiyon. Magkaiba ang mga instrumento at laman ng album sa pagtugtog sa koto at shakuhachi at sa paglilipat sa flute at harp.

Tinugtog din ni Renée Chemet, biyolinistang dumalaw sa Japan noong 1932, ang Haru no umi. Inilipat niya sa biyolin ang bahagi ng shakuhachi at nagtanghal kasama si Miyagi sa koto. Lumilitaw din ang pagtatanghal na ito sa 化粧と口笛 ni Yasunari Kawabata. Nananatili rin hanggang ngayon ang album noong 1930 na si Miyagi ang may koto. Bago ang pag-aayos nina Rampal at Laskine, may pagtatanghal na sa ibang instrumentong Kanluranin. Nakilahok din mismo ang kompositor kasama ang biyolinista sa kombinasyong iba sa orihinal.
Musikerong naghahanap ng iskor at humihiling ng bagong akda
Mula sa pag-aaral ng duet sa ama, tumugtog si Rampal ng mga sonata kasama ang keyboard player at nagrekord ng concerto kasama ang harpist. Natapos sa pagpapagawa ng Amerika ang bagong sonatang nais niya mula kay Poulenc, at kasama ang jazz piano trio sa akdang iminungkahi kay Bolling. Sa album ng mga himig ng Japan, si Yashiro ang nag-ayos at si Laskine ang may harp. Habang hinahanap ang mga iskor sa aklatan upang palawakin ang repertoryo, patuloy siyang humiling ng bagong mga akda at pag-aayos sa mga kasamahan. Nananatili sa mga rekording at tala ng unang pagtatanghal ang mga pangalan ng kompositor, tagapag-ayos at musikero na kasama niyang nagtrabaho.
Pakikinig sa Mahina
Sa pagganap ng Flute and Harp Concerto ni Mozart sa Mahina, magkasama sina Rampal at Lily Laskine. Habang pinakikinggan ang salit-salitang paghawak ng himig ng flute at harp, alalahanin din kung paano pinalawak ni Rampal ang musikang matutugtog kasama ang iba’t ibang kasamahan.





