در این مقاله
پاسخ کوتاه
ژانپیر رامپال تا سال سوم دانشکده پزشکی تحصیل کرد. به یاد آورد که با شنیدن فلوت پدر در خانه ساز را آموخت، اما والدینش میخواستند پزشکی بخواند. با پیدا کردن نتهای قدیمی در کتابخانه و درخواست آثار تازه از آهنگسازان، موسیقی قابل اجرا را گسترش داد. در کنسرتوی فلوت و هارپ موتسارت، همراه لیلی لاسکین دو پارت تکنوازی را بر عهده گرفت. در فهرست ناهار و شام ماهینا نیز اثری با اجرای مشترک آن دو وجود دارد.
مطالعه عمیقتر
فلوت شنیدهشده در خانه و دانشکده پزشکی
نخستین استاد رامپال پدرش، ژوزف رامپال، بود. او در مصاحبه به یاد آورد که با شنیدن فلوت پدر در خانه، خودش نیز خواست بنوازد. پدر نگران بود که فلوت باعث کمتوجهی پسر به درس شود. رامپال گفت که تا سال سوم پزشکی درس خواند، اما دلش با آن تحصیل نبود. در این دوره، با اینکه درس مورد خواست والدین را میخواند، ساز را نیز از پدر میآموخت.
بسیج نیروی کار توسط مقامات اشغالگر آلمانی در 1943 تحصیل پزشکی رامپال را متوقف کرد. او برای گریز از این بسیج، در مارسی و پاریس پنهان شد. پس از ورود به کنسرواتوار پاریس، در 1944 جایزه اول فلوت را گرفت. دانشجوی پزشکی در حالی که برای گریز از اعزام اجباری محل اقامت را تغییر میداد، به دانشجوی فلوت کنسرواتوار تبدیل شد. کسی که میخواست ساز بنوازد، در جنگ ناچار شد هم اقامتگاه و هم تحصیلش را تغییر دهد. میان ترک پزشکی و دریافت جایزه کنسرواتوار، تجربه گریز از بسیج نیروی کار در دوران اشغال قرار داشت.
هنگام دونوازی پدر و پسر، ژوزف فلوت دوم را مینواخت. رامپال به یاد آورد که از دونوازیهای ساده دووین و آلتس شروع کرده بود. با شنیدن اجرای پدر در کنار خود، ارتفاع صدا را هماهنگ و قطعه را یاد میگرفت. در درس حتی اشتباه یک نت نادیده گرفته نمیشد و پیش از پایان تکلیف قبلی نمیتوانست به بعدی برود. رامپال که بعدها تکنواز شد، دونوازی و هماهنگ کردن صدا با نوازنده دیگر را نخستین تجربه آموزشی خود توصیف کرد.
جستوجوی نتها بیرون از صحنه
رامپال شخصاً به دنبال نتهای قابل اجرا میرفت. در همان مصاحبه توضیح داد که فهرست کتابخانهها را بررسی و رونوشت و میکروفیلم نتها را دریافت میکرد. برای گسترش آثاری که میتوانست روی صحنه معرفی کند، ابتدا باید منابع را به دست میآورد. از خرید نت آثار شناختهشده فراتر رفت و آثار نگهداریشده در کتابخانه را پیدا کرد و خواند.

در مجموعه آلبوم منتشرشده برای صدمین سالگرد تولد رامپال، کنسرتوهای باروک و آثار معاصری که او اجرا کرده است کنار هم قرار دارند. آهنگسازان از تلمان و باخ تا نیلسن و پولنک، به دورههای مختلف تعلق دارند. رامپال در کنار معرفی دوباره آثار قدیمی، آثار تازه را ضبط و نخستین بار اجرا کرد. قطعههای آهنگسازان دورههای مختلف در فهرست ضبطهای یک نوازنده جمع شدند. او هم اجرای موسیقی پیداشده در کتابخانه را ادامه داد و هم آماده کردن اثر تازه آهنگساز همدوره را. ساختار مجموعه یادبود نیز این دو فعالیت را کنار هم نشان میدهد.
روبر ویرونلاکروا، نوازنده کلاویه، همکار دیرینه رامپال بود. آن دو طی 35 سال با هم اجرا و همکاری کردند. هنگام اجرای آثار فلوت و کلاویه، نتها را با هم آماده میکردند و روی صحنه میرفتند. در کارنامه تکنوازی رامپال نیز چنین همراه دیرپایی وجود داشت. ویرونلاکروا بعدها پیانوی نخستین اجرای آمریکایی سونات پولنک را بر عهده گرفت. همکاری آن دو در معرفی اثر تازه به شنوندگان خارجی نیز ادامه یافت.
سونات فرانسوی با پشتیبانی آمریکا
سونات فلوت و پیانوی پولنک را کتابخانه کنگره آمریکا با حمایت بنیاد کولیج سفارش داد. رامپال در زندگینامهاش تماس تلفنی پولنک را به یاد آورد. بنا بر روایت او، پولنک خبر داد که تصمیم گرفته سونات مورد آرزوی رامپال را بنویسد و هزینه آن از آمریکا تأمین میشود. رامپال سونات تازه میخواست و پولنک آن را نوشت. سفارش و حمایت یک مؤسسه آمریکایی به اثری افزوده شد که آهنگساز و نوازنده فرانسوی آماده میکردند. پس از تکمیل، رامپال و خود پولنک نخستین اجرا را بر عهده گرفتند.
نخستین اجرای جهانی در 18 ژوئن 1957 در استراسبورگ برگزار شد. رامپال فلوت و پولنک، آهنگساز، پیانو نواخت. با استقبال شنوندگان، آن دو موومان دوم را دوباره اجرا کردند. سال بعد، رامپال و ویرونلاکروا نخستین اجرای آمریکایی را در کتابخانه کنگره انجام دادند. رامپال با پیانیستی دیگر در کشور مؤسسه سفارشدهنده اجرا کرد. پولنک پس از نوشتن سونات، شخصاً بهعنوان نوازنده کلاویه شرکت کرد و در اجرای بعدی، همکار دیرینه رامپال همان نقش را گرفت.
رامپال در نخستین اجرای آمریکا در 1958، فلوت نقرهای ساخته لویی لو در 1880 را نواخت. ساز بخشی از مجموعه سازهای دیتون سی. میلرِ کتابخانه کنگره بود. هنگام نخستین معرفی سونات تازه به شنوندگان آمریکایی، فلوتی از قرن پیش استفاده شد. رامپال ساز نگهداریشده در کتابخانه را در کنسرت همان محل به کار گرفت. همراه ویرونلاکروا اثر سفارشی را معرفی کرد. مؤسسه سفارشدهنده، هم محل نخستین اجرای آمریکا را فراهم کرد و هم ساز استفادهشده را نگهداری میکرد.
موتسارت با هارپ و یک شب تلویزیونی
رامپال و لیلی لاسکین کنسرتوی فلوت و هارپ موتسارت، K.299، را با هم اجرا کردند. ارکستر مجلسی پایار و رهبر آن ژانفرانسوا پایار همراه بودند. در این اثر، فلوت و هارپ هر دو ساز تکنوازند و هر نوازنده پارت تکنوازی خود را با ارکستر بر عهده گرفت. آندانتینوی (Andantino) آنها در «100 Best Relaxing Classics» نیز قرار گرفت و در فهرست ناهار و شام ماهینا قطعهای از همان آلبوم وجود دارد. این اجرای موتسارت با مشارکت فلوت رامپال و هارپ لاسکین است.

رامپال و لاسکین در تلویزیون نیز با هم موتسارت نواختند. در 26 ژوئن 1975، در برنامه «لو گران اِشیکیِه» شبکه آنتن 2، موومان دوم کنسرتو را اجرا کردند. در آن برنامه که محورش لئو فره، خواننده، بود، جاز کلود بولینگ، آریای اپرا و موسیقی کرال فوره نیز حضور داشت. تهیهکنندگان اجراهای ژانرهای متفاوت را در یک برنامه قرار دادند. موتسارتِ رامپال و لاسکین بخشی از آن بود. دو نوازندهای که با هم آلبوم ساخته بودند، روی صحنه تلویزیون نیز با همان سازهای تکنواز شرکت کردند.
کلود بولینگ آغاز «سوئیت برای فلوت و تریوی پیانوی جاز» را که با رامپال ساخت، به یاد آورد. به روایت او، رامپال میخواست با موسیقیدان جاز اجرا کند، اما قطعهای درخواست کرد که فلوت خصلت کلاسیک را حفظ کند و پیانو زبان جاز داشته باشد. بولینگ درخواست را به اثر تبدیل کرد و کنترباس و درامز را نیز افزود. تکنواز فلوت، خصلت اثر تازه را بهطور مشخص به پیانیست پیشنهاد داد. چهار ساز در یک اثر حضور داشتند و هر یک نقش مربوط به شیوه اجرایی متفاوت را گرفتند.
ملودیهای ژاپنی برای فلوت و هارپ
آکیو یاشیرو، آهنگساز، آلبوم ملودیهای ژاپنی رامپال و لاسکین را تنظیم کرد. آلبوم «دریای بهاری»، «سنجاقک سرخ»، لالایی منطقه چوگوکو، آواز راندن گاوهای نانبو و «ساکورا ساکورا» و قطعههای دیگر را در بر دارد. دو نوازنده فرانسوی از نتهایی استفاده کردند که یاشیرو برای فلوت و هارپ آماده کرده بود. تنظیمکنندهای که موسیقی را انتخاب و برای اجرای دو ساز سامان داده بود، در ساخت آلبوم مشارکت داشت. در کنار نام تکنوازان، نام تنظیمکننده نیز وجود دارد و قطعههای ژاپنی با خاستگاههای مختلف در یک آلبوم جمع شدهاند.

از میان آنها، «دریای بهاری» را میچیو میاگی برای کوتو و شاکوهاچی نوشته است. کوتو ساز زهی و شاکوهاچی ساز بادی است. در تنظیم، موسیقی آن دو ساز به هارپ و فلوت منتقل شد. قطعه ابتدا در آلبوم بود، در نسخه بعدی حذف شد و در انتشار دوباره روی صفحه LP بازگشت. بنابراین، نسخههایی با نام آلبوم یکسان نیز محتوای متفاوت داشتند. هم ترکیب سازها هنگام انتقال از کوتو و شاکوهاچی به فلوت و هارپ تغییر کرد و هم محتوای نسخههای آلبوم متفاوت شد.

رنه شومه، ویولننوازی که در 1932 به ژاپن رفت، نیز «دریای بهاری» را اجرا کرد. او پارت شاکوهاچی را به ویولن منتقل کرد و با میاگی که کوتو مینواخت اجرا کرد. این اجرا در «آرایش و سوت» یاسوناری کاواباتا نیز آمده است. ضبط سال 1930 با نوازندگی کوتو توسط میاگی هم تا امروز باقی مانده است. پیش از تنظیم فلوت و هارپ رامپال و لاسکین، اجرایی با ساز غربی دیگری وجود داشت. خود آهنگساز نیز همراه ویولننواز، در اجرایی متفاوت از ترکیب اصلی شرکت کرد.
نوازندهای که نتها را جستوجو و از همکاران اثر تازه درخواست کرد
رامپال که با پدر دونوازی میآموخت، بعدها با نوازنده کلاویه سونات نواخت و با هارپنواز کنسرتو ضبط کرد. سونات تازهای که از پولنک میخواست با سفارش آمریکا تکمیل شد و در اثر پیشنهادی به بولینگ، تریوی پیانوی جاز همراه شد. در آلبوم ملودیهای ژاپنی، یاشیرو تنظیم کرد و لاسکین هارپ نواخت. نوازندهای که با یافتن نتهای کتابخانه دامنه آثار اجرایی را گسترش داده بود، درخواست آثار تازه و تنظیم از همکاران را نیز ادامه داد. در ضبطها و اسناد نخستین اجراهای رامپال، نام آهنگسازان، تنظیمکنندگان و نوازندگانی که با او کار کردند باقی مانده است.
موسیقیای که در ماهینا میشنوید
در کنسرتوی فلوت و هارپ موتسارت که در ماهینا پخش میکنیم، رامپال و لیلی لاسکین با هم حضور دارند. هنگام شنیدن بخشهایی که فلوت و هارپ به نوبت ملودی را بر عهده میگیرند، این داستان را نیز به یاد داشته باشید که رامپال با همکاران مختلف، موسیقی قابل اجرا را گسترش داد.





